Η πρόταση του εγγυητή προς κατάργηση μιας σύμβασης εγγύησης μπορεί να γίνει αποδεκτή από την δανειοδότρια τράπεζα, ακόμη και αν παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα από την περιέλευση της πρότασης στην τράπεζα. Η δε αποδοχή της πρότασης μπορεί να λάβει χώρα με πράξη βούλησης του καθ’ ύλην αρμοδίου οργάνου της τράπεζας, χωρίς να απαιτείται απεύθυνση συναφούς δήλωσης αποδοχής στον εγγυητή.
Κηρύσσεται αθώος ο κατηγορούμενος, ειδικός ιατρός / διευθυντής ΜΕΘ ιδιωτικής κλινικής, για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας εξ αμελείας, καθόσον από κανένα στοιχείο της δικογραφίας δεν προέκυψε η χρήση μη ενδεδειγμένων μέσων (μη ορθού τύπου μάσκας) ή μεθόδων θεραπείας της θανούσης, η δε φύση του περιστατικού (βαριά λοίμωξη του αναπνευστικού και πολυοργανική ανεπάρκεια), που κρίθηκε ως σύνηθες για ΜΕΘ, δεν καθιστούσε αναγκαία την προσέλευση του κατηγορουμένου στον χώρο της κλινικής για την αντιμετώπισή του, αρκούσης της παροχής θεραπείας στην ασθενή εκ μέρους της ειδικευομένης ιατρού υπό την καθοδήγηση του ιδίου, με αποτέλεσμα να μην στοιχειοθετείται η ως άνω αξιόποινη πράξη.
Η μελέτη εστιάζει στην προβληματική της προστασίας του δημόσιου τομέα στην ψηφιακή εποχή στο πλαίσιο της ενωσιακής εναρμόνισης της πνευματικής ιδιοκτησίας. Καταρχάς αναλύονται η αρχή της ελεύθερης πρόσβασης σε έργα του δημόσιου τομέα και οι περιορισμοί της. Εν συνεχεία αναπτύσσεται το πρόβλημα της σύγχρονης διόγκωσης της έννοιας της πολιτιστικής κληρονομίας, που αποτελεί κίνδυνο για την αρχή του δημόσιου τομέα. Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι νομοθετικές ρυθμίσεις οι οποίες πηγάζουν από την έννοια της πολιτιστικής κληρονομίας παραβιάζουν το ενωσιακό κεκτημένο όσον αφορά στην ελεύθερη πρόσβαση σε έργα του δημόσιου τομέα.
Μετά από μια παρουσίαση των βασικών επιχειρημάτων του νομοθέτη και των κριτικών παρατηρήσεων της θεωρίας, στην παρούσα μελέτη επιχειρείται μια ουσιαστική ανάλυση της σχετικής θεματικής με βασικά σημεία αναφοράς τις κατηγορίες περιπτώσεων που έχουν απασχολήσει μέχρι σήμερα την θεωρία και την πράξη.
Η κατά τα άρθρα 371-373 ΑΚ ηθελημένη «αοριστία της παροχής» μπορεί να αφορά στο περιεχόμενο της οφειλόμενης παροχής ή στον τρόπο, χρόνο και τόπο της εκπλήρωσης. Αοριστία της παροχής, εμπίπτουσα στα άρθρα 371 επ. ΑΚ, υφίσταται όταν η ατέλεια κατά τον προσδιορισμό της παροχής είναι εκούσια και δεν μπορεί να αρθεί διά της ερμηνείας.
Η γνωστή δυσχέρεια του καθορισμού των πεδίων εφαρμογής των άρθρων 534 και 536 ΚΠολΔ και της μεταξύ των οριοθετήσεως επιτείνεται επί εφαρμογής των εν λόγω ρυθμίσεων στις προβαλλόμενες από τους διαδίκους ενστάσεις, αντενστάσεις, αρνήσεις κ.ο.κ. Η αποτίμηση των κάποτε αντικρουόμενων θέσεων θεωρίας και νομολογίας προϋποθέτει καταρχάς τη γενική θεώρηση των επιταγών των συζητούμενων ρυθμίσεων από την έποψη του δικαιολογικού λόγου, του περιεχομένου και της βασικής λειτουργίας τους. Περαιτέρω, επιβάλλεται η έρευνα της δομής του δικανικού συλλογισμού, όταν αφενός η προβαλλόμενη ένσταση απορρίπτεται ως απαράδεκτη, ως νόμω ή ουσία αβάσιμη και αφετέρου όταν αυτή γίνεται δεκτή στην ουσία της ή δεν ερευνάται.