Η αγωγή ακύρωσης διαιτητικής απόφασης υπόκειται σε αποκλειστική αποσβεστική προθεσμία και οι σχετικοί λόγοι ακύρωσης, οι οποίοι απαριθμούνται περιοριστικά στον νόμο, δεν λαμβάνονται αυτεπαγγέλτως υπόψη. Αντιθέτως, η αγωγή αναγνώρισης ανυπαρξίας διαιτητικής απόφασης δεν υπόκειται σε προθεσμία, ενώ η ανυπαρξία, η οποία λαμβάνεται και αυτεπαγγέλτως υπόψη, μπορεί να προβληθεί και κατ’ ένσταση.
Ο πηγαίος κώδικας λογισμικού προστατεύεται αυτόνομα από τον νόμο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ν. 2121/1993) ως πρωτότυπο λογοτεχνικό έργο από την στιγμή της δημιουργίας του. Η προσωρινή ένδικη προστασία του έγκειται (και) στην χορήγηση αποδεικτικών ασφαλιστικών μέτρων, όπως, ιδίως, της αναλυτικής απογραφής των αντικειμένων που κατέχονται από τον καθ’ ου και αποτελούν μέσο τέλεσης ή προϊόν ή απόδειξη της μη εξουσιοδοτημένης χρήσης εκ μέρους του.
Όταν για το αδίκημα η αφηρημένα απειλούμενη ποινή είναι κάθειρξη ισόβια ή πρόσκαιρη τουλάχιστον δέκα ετών, το (μειωμένο) πλαίσιο ποινής εξαρτάται από την επιλογή του είδους της στερητικής της ελευθερίας ποινής που θα επιβάλει το δικαστήριο της ουσίας κατά τους όρους του άρ. 79 ΠΚ.
Αναιρετικές αποφάσεις της Ολομέλειας και των Τμημάτων του Αρείου Πάγου, επιλύουσες νομικά ζητήματα, δεσμεύουν τα δικαστήρια της παραπομπής και δικαιολογούν την αναίρεση τυχόν αντίθετων, ως προς τις νομικές αιτιολογίες, πολιτικών ή ποινικών αποφάσεων των τελευταίων.
Επί σκάφους υπό μετασκευή, το οποίο έχει εκ του λόγου αυτού απολέσει οριστικά την ιδιότητα του «πλοίου», δεν ισχύουν ναυτικά προνόμια· διατηρείται όμως η συσταθείσα επ’ αυτού ναυτική υποθήκη. Αντιθέτως, η προσωρινή αδυναμία προς θαλασσοπλοΐα δεν επάγεται απώλεια της ιδιότητας του πλοίου· ούτε, κατ’ επέκταση, καθίσταται το μετασκευαζόμενο σκάφος μη δεκτικό ναυτικών προνομίων όσο διαρκεί η προσωρινή ανικανότητα προς πλεύση.
Η αναγνώριση εννόμων συνεπειών στην συναίνεση των ανηλίκων σε ιατρικές πράξεις αποτελεί ένα από τα πλέον σύνθετα ζητήματα στο πεδίο […]
Δημοκρατική κοινωνία δεν νοείται χωρίς κράτος δικαίου και κράτος δικαίου δεν νοείται χωρίς νομοθετική διαμόρφωση συνθηκών χρηστής διεξαγωγής των δικών. Παρά τις σύντονες προσπάθειες της Χώρας μας τα τελευταία χρόνια, εξακολουθούν να επιβιώνουν λείψανα παλαιών αναχρονιστικών διαδικαστικών ρυθμίσεων, οι οποίες ευνοούν απροκάλυπτα το Δημόσιο στις αντιδικίες του με τους ιδιώτες. Ένα απτό παράδειγμα αποτελούν οι διαδικαστικές ρυθμίσεις που προβλέπονται για την οφειλόμενη αποζημίωση σε περίπτωση αυθαίρετης χρήσης δημόσιων κτημάτων.
Η μελέτη επιδιώκει να προσεγγίσει σφαιρικά το ζήτημα των εφευρέσεων εργαζομένων. Αναλύονται οι συναφείς με την προβληματική θεμελιώδεις έννοιες και αρχές (δικαίωμα στην εφεύρεση, αρχή του εφευρέτη, δικαίωμα του εργοδότη στο αποτέλεσμα της εργασίας), οι επιμέρους κρίσιμες νομικές ρυθμίσεις (άρθρο 6 παρ. 4 και 5 ν. 1733/1987, άρθρο 65 ν. 4864/2021), καθώς και τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις που ιδρύονται βάσει αυτών.