Περί της ούτω καλουμένης «ενεργείας του πραγματικού» γίνεται λόγος, οσάκις ο νόμος ή η συμφωνία των μερών καθιστούν την έκδοσιν δικαστικής αποφάσεως ωρισμένου περιεχομένου στοιχείον του πραγματικού κανόνος δικαίου, συνεπώς δε και προϋπόθεσιν διά την επέλευσιν της υπό του κανόνος τούτου προβλεπομένης εννόμου συνεπείας. Περίπτωσις τοιαύτης ενεργείας απαντά εις το πραγματικόν του άρθρου 544 αρ. 6 ΚΠολΔ, το οποίον προσμετρά την έκδοσιν ποινικής αποφάσεως, αναγνωριζούσης αμετακλήτως την εγκληματικήν αλλοίωσιν των αποδείξεων πολιτικής δίκης, μεταξύ των λόγων αναψηλαφήσεως αυτής.
Κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας όλες οι γαίες των Κυκλάδων, εφόσον εκ της φύσεώς τους ήταν δεκτικές φυσικού εξουσιασμού, θεωρούνταν ιδιωτικές γαίες καθαρής ιδιοκτησίας (μούλκ). Ως εκ τούτου, δεν περιήλθαν κατά κυριότητα μετά την απελευθέρωση στο Ελληνικό Δημόσιο «δικαιώματι πολέμου». Στις ως άνω καθαρές γαίες των Κυκλάδων περιλαμβάνονται και όσες είχαν χαρακτήρα δασικής ή χορτολιβαδικής έκτασης, ως προς τις οποίες, συνακόλουθα, δεν ισχύει το τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου.
Το προβλεπόμενο στο άρθρο 7 του Ν. 4481/2017 μαχητό τεκμήριο της κατ’ εξαίρεση νομιμοποίησης των οργανισμών συλλογικής διαχείρισης ή προστασίας δικαιωμάτων της πνευματικής ιδιοκτησίας επιτελεί αποδεικτική, συγχρόνως δε και νομιμοποιητική λειτουργία.
Η μελέτη επιχειρεί μία καθολική θεώρηση του θεσμού της διαταγής πληρωμής, όπως αυτός αναμορφώθηκε μετά και τις πρόσφατες νομοθετικές παρεμβάσεις με τον ν. 5221/2025 και όσους ακολούθησαν. Μελετάται ιδίως το σύστημα της έγγραφης αποδείξεως, καθώς και η βάσει αυτής διαμόρφωση της άμυνας του καθ’ ου, υπό το κριτικό φως και ορισμένων δικαιοσυγκριτικών δεδομένων.