Το προβλεπόμενο στο άρθρο 7 του Ν. 4481/2017 μαχητό τεκμήριο της κατ’ εξαίρεση νομιμοποίησης των οργανισμών συλλογικής διαχείρισης ή προστασίας δικαιωμάτων της πνευματικής ιδιοκτησίας επιτελεί αποδεικτική, συγχρόνως δε και νομιμοποιητική λειτουργία.

Η μελέτη επιχειρεί μία καθολική θεώρηση του θεσμού της διαταγής πληρωμής, όπως αυτός αναμορφώθηκε μετά και τις πρόσφατες νομοθετικές παρεμβάσεις με τον ν. 5221/2025 και όσους ακολούθησαν. Μελετάται ιδίως το σύστημα της έγγραφης αποδείξεως, καθώς και η βάσει αυτής διαμόρφωση της άμυνας του καθ’ ου, υπό το κριτικό φως και ορισμένων δικαιοσυγκριτικών δεδομένων.

Η online έκδοση του τεύχους Aπριλίου - Ιουνίου 2026 του περιοδικού ΧΡΟΝΙΚΑ ΔΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ είναι διαθέσιμη.

Αναγκαστική εκτέλεση. Διαχρονικό δίκαιο Ν. 5221/2025. Κατάργηση του άρθρου 912 ΚΠολΔ από τον χρόνο δημοσίευσης του Ν. 5221/2025 (28.7.2025). Απόρριψη της από 7.8.2025 αίτησης αναστολής που κατατέθηκε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο λόγω έλλειψης καθ’ ύλην αρμοδιότητας του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου.

Η αγωγή ακύρωσης διαιτητικής απόφασης υπόκειται σε αποκλειστική αποσβεστική προθεσμία και οι σχετικοί λόγοι ακύρωσης, οι οποίοι απαριθμούνται περιοριστικά στον νόμο, δεν λαμβάνονται αυτεπαγγέλτως υπόψη. Αντιθέτως, η αγωγή αναγνώρισης ανυπαρξίας διαιτητικής απόφασης δεν υπόκειται σε προθεσμία, ενώ η ανυπαρξία, η οποία λαμβάνεται και αυτεπαγγέλτως υπόψη, μπορεί να προβληθεί και κατ’ ένσταση.

Δημοκρατική κοινωνία δεν νοείται χωρίς κράτος δικαίου και κράτος δικαίου δεν νοείται χωρίς νομοθετική διαμόρφωση συνθηκών χρηστής διεξαγωγής των δικών. Παρά τις σύντονες προσπάθειες της Χώρας μας τα τελευταία χρόνια, εξακολουθούν να επιβιώνουν λείψανα παλαιών αναχρονιστικών διαδικαστικών ρυθμίσεων, οι οποίες ευνοούν απροκάλυπτα το Δημόσιο στις αντιδικίες του με τους ιδιώτες. Ένα απτό παράδειγμα αποτελούν οι διαδικαστικές ρυθμίσεις που προβλέπονται για την οφειλόμενη αποζημίωση σε περίπτωση αυθαίρετης χρήσης δημόσιων κτημάτων.