Η αξίωση (αγωγή) διορθώσεως κτηματολογικών εγγραφών – Eπιλεγμένα ζητήματα
Η μελέτη εξετάζει προεχόντως την νομική φύση των αξιώσεων (αγωγών) διορθώσεως ανακριβών κτηματολογικών εγγραφών των άρθρων 6 παρ. 2 και 13 παρ. 2 του ν. 2664/1998. Υποστηρίζεται ότι πρόκειται για γνήσιες εμπράγματες αποκαταστατικές αξιώσεις, ομοιάζουσες προς την αρνητική αγωγή του άρθρου 1108 ΑΚ και κατατείνουσες στην άρση της ιδιάζουσας προσβολής των εξουσιών του πραγματικού δικαιούχου που απορρέει από την ανακριβή εγγραφή υπέρ τρίτου.
Οι ρυθμίσεις του άρθρου 10Α ν. 3500/2006: ο «θυματόφιλος» χαρακτήρας τους, ο κατά τεκμήριο ένοχος κατηγορούμενος, η δυσπιστία στον δικαστή, το συμβολικό ποινικό δίκαιο και η προσβολή της θεσμικής μνήμης
Στη μελέτη παρουσιάζονται ζητήματα που προκύπτουν από την ερμηνεία των διατάξεων του άρθρου 10Α ν. 3500/2006 και επισημαίνονται τα σοβαρά προβλήματα δογματικής αντινομίας σε μια σειρά από ρυθμίσεις που αναφέρονται τόσο στο ουσιαστικό όσο και στο δικονομικό ποινικό δίκαιο.
Σκέψεις ως προς τα αντικειμενικά όρια του δικονομικού δεδικασμένου
Η μελέτη πραγματεύεται τα αντικειμενικά όρια του δικονομικού δεδικασμένου (με αφορμή την ΑΠ 1188/2025). Eιδικότερα, ερευνά τα ζητήματα αφενός του κυρίου αντικειμένου του κατά το άρθρο 322 Ι εδ. β΄ ΚΠολΔ και αφετέρου εκείνου της εν προκειμένω εφαρμογής του άρθρου 331 ΚΠολΔ επί τυχόν κριθέντων προδικαστικών ζητημάτων. Συγκεκριμένα, υποστηρίζεται η θέση ότι, όταν απορρίπτεται μια αγωγή ως απαράδεκτη λόγω ελλείψεως της εκάστοτε οικείας διαδικαστικής προϋποθέσεως, από το δικονομικό δεδικασμένο καταλαμβάνεται ως κύριο ζήτημα τόσον η διάγνωση του απαραδέκτου όσο και η διαπίστωση της εν λόγω ελλείψεως.
Ζητήματα από την απαγόρευση αναδίκασης της διαφοράς κατά το στάδιο της κήρυξης της εκτελεστότητας της αλλοδαπής δικαστικής απόφασης
Η μελέτη εξετάζει τη θεμελίωση, τη νομική φύση και τα όρια της απαγόρευσης αναδίκασης της διαφοράς κατά την αναγνώριση και κήρυξη της εκτελεστότητας αλλοδαπών δικαστικών αποφάσεων. Με αφετηρία την ιστορική διαμόρφωση της αρχής, αναδεικνύονται οι ασάφειες που συνεπάγεται η γενική αποδοχή της και προτείνεται η συστηματική επανατοποθέτησή της στη δογματική του δικονομικού διεθνούς δικαίου. Ως προς τη θεμελίωση της αρχής, υποστηρίζεται ότι η απαγόρευση δεν συνάγεται απλώς εξ αντιδιαστολής από την περιοριστική απαρίθμηση των προϋποθέσεων αναγνώρισης στον ΚΠολΔ, αλλά διαθέτει υπερνομοθετικό έρεισμα στο άρθρ. 6 § 1 ΕΣΔΑ.
Βασικά Μεθοδολογικά Ρεύματα
Η μελέτη αφορά σε μία συγκεντρωτική κριτική παρουσίαση των κυριότερων ρευμάτων της μεθοδολογίας του δικαίου, κατά τον χρόνο και τις συνθήκες γενέσεώς τους, από το Φυσικό Δίκαιο έως τις ημέρες μας, με επισήμανση των κύριων γνωρισμάτων της κάθε κατευθύνσεως, αλλά και των βασικών στοιχείων αξιολόγησής της.
Η αποχή από την ποινική δίωξη υπό όρους, ως όχημα για τον εξορθολογισμό της ποινικής προδικασίας – διδάγματα από τη γερμανική έννομη τάξη
Η εισαγωγή του θεσμού της υπό όρους αποχής από την ποινική δίωξη στην ελληνική έννομη τάξη με τα άρθρα 48 και 49 του νέου ΚΠΔ σηματοδότησε, τουλάχιστον σε νομοθετικό επίπεδο, μια καθοριστική τομή στην προδικαστική διαχείριση της ποινικής ύλης. Παρά τις προσδοκίες που δημιουργήθηκαν μετά τη θέση σε ισχύ του Ν. 4620/2019, οι νέες ρυθμίσεις δεν εφαρμόστηκαν έκτοτε στην πράξη σε ικανοποιητικό βαθμό, τουλάχιστον σε αυτόν που θα επέτρεπε να σχηματίσει κανείς ξεκάθαρη εικόνα για την αποτελεσματικότητά τους. Οι αιτίες για την διαφοροποίηση μεταξύ της γερμανικής και της ελληνικής έννομης τάξης θα πρέπει πρωτίστως να ερευνηθούν υπό το πρίσμα του αρμόδιου για την εφαρμογή του θεσμού οργάνου, ήτοι της εισαγγελικής αρχής, στην οποία επαφίεται η σχετική διακριτική ευχέρεια.
Αδικοπραξία με δόλο και συντρέχον πταίσμα του ζημιωθέντος
Στην μελέτη υποστηρίζεται και θεμελιώνεται τελολογικά η θέση ότι η διάταξη του άρθρου 300 § 1 ΑΚ δεν θα πρέπει να εφαρμοστεί, όταν ο ζημιώσας με δόλο προκάλεσε την προσβολή εννόμων αγαθών ή προστατευομένων συμφερόντων και εντεύθεν την ζημία του θύματος, στο οποίο απλώς καταλογίζεται αμέλεια ως προς την τήρηση ενός βάρους που θα μπορούσε να αποτρέψει την πρόκληση της ζημίας. Αυτό συμβαίνει πάντοτε, όταν ο ζημιώσας ευθύνεται βάσει του άρθρου 919 ΑΚ ή όταν ευθύνεται για αδικοπραξία τελεσθείσα με δόλο ως προς την παραβίαση διάταξης που αποκοπεί στην προστασία ιδιωτικών αγαθών ή συμφερόντων.