31 Μαΐου 2019
Αρθρογραφία Ποινικά Χρονικά
Κωνσταντίνος Χατζόπουλος

Η ευθύνη του “προπομπού” στο έγκλημα της μεταφοράς παράτυπων μεταναστών ή παραλαβής τους με σκοπό την προώθησή τους στο εσωτερικό της Χώρας

Με αφορμή την υπ’ αριθμ. 570/2018 απόφαση του Αρείου Πάγου

Στην μελέτη εξετάζεται το ζήτημα της ευθύνης του “προπομπού” στο έγκλημα της μεταφοράς παράτυπων μεταναστών ή παραλαβής τους με σκοπό την προώθησή τους στο εσωτερικό της Χώρας (άρθρο 30 παρ. 1 του Ν. 4251/2014). Αρχικά, επιχειρείται η οριοθέτηση της έννοιας της “διευκόλυνσης” στην διευκόλυνση της μεταφοράς, δηλαδή του τρίτου από τους τρόπους τέλεσης του εγκλήματος του άρθρου 30 παρ. 1. Στην συνέχεια εξετάζονται οι συνέπειες αυτής της οριοθέτησης σε σχέση με το ζήτημα της ευθύνης του “προπομπού” σε περίπτωση μεταφοράς παράτυπων μεταναστών, αλλά και σε περίπτωση παραλαβής τους με σκοπό την προώθησή τους ενόψει των νομοθετικών μεταβολών που επήλθαν στο άρθρο 88 παρ. 1 του Ν. 3386/2005.

3 Μαΐου 2019
Αρθρογραφία Ποινικά Χρονικά
Άγγελος Κωνσταντινίδης

Προστατευόμενοι μάρτυρες και Μάρτυρες Δημοσίου Συμφέροντος

Στο επίκεντρο του νομικού ενδιαφέροντος τον τελευταίο καιρό έχουν τεθεί αφενός οι προστατευόμενοι μάρτυρες, τα πρόσωπα δηλαδή εκείνα που έλαβαν καθ’ οιονδήποτε τρόπο γνώση για τη διάπραξη ενός σοβαρού εγκλήματος και για τα οποία πιθανολογείται βάσιμα ότι υπάρχει κίνδυνος εκφοβισμού ή αντεκδίκησης ή αχρήστευσής τους από την πλευρά του δράστη του εγκλήματος, και αφετέρου οι “μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος”, τα πρόσωπα δηλαδή τα οποία, χωρίς να εμπλέκονται τα ίδια στην τέλεση εγκλημάτων διαφθοράς, συμβάλλουν ουσιωδώς στην αποκάλυψη ορισμένων εγκλημάτων με πληροφορίες που παρέχουν στις αρμόδιες διωκτικές Αρχές. Το κοινό χαρακτηριστικό που έχουν και οι δύο ανωτέρω κατηγορίες μαρτύρων είναι ότι αποτελούν μια ιδιαίτερη κατηγορία “πληροφοριοδοτών”. Το ζήτημα, όμως, που ανακύπτει εδώ είναι αν η δικονομική προστασία που απολαύουν οι μάρτυρες αυτοί μπορεί να φθάσει μέχρι του σημείου να δυσχεραίνεται η ανεύρεση της ουσιαστικής αλήθειας, να επέρχεται σημαντικός περιορισμός βασικών δικονομικών αρχών και να παραβιάζεται το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του κατηγορουμένου προς αντίκρουση της αποδιδομένης σ’ αυτόν κατηγορίας.