19 Νοεμβρίου 2021
Αρθρογραφία Ποινικά Χρονικά
Κωνσταντίνος Κακαβούλης

Αντιρρήσεις κατά της παράστασης προς υποστήριξη της κατηγορίας λόγω απόσβεσης της αστικής αξίωσης

Η αντιμετώπιση ενός αστικοδικονομικού καταλοίπου στο πλαίσιο ενός “αμιγώς” ποινικοδικονομικού θεσμού

Στην παρούσα μελέτη επιχειρείται η κριτική προσέγγιση της αιτιολογικής σκέψης του νομοθέτη του νέου Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, βάσει της οποίας η προβολή αντιρρήσεων από πλευράς του κατηγορουμένου για την απόσβεση της αστικής αξίωσης του υποστηρίζοντος την κατηγορία ανάγεται σε απαραίτητη προϋπόθεση για την εξέταση της έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησης που επιφέρει η απόσβεση αυτή. Το συμπέρασμα είναι ότι η επίμαχη αιτιολογική σκέψη θα πρέπει να παραμεριστεί, καθόσον προσκρούει ευθέως στο γράμμα του νόμου, και συγκεκριμένα στις διατάξεις των άρ. 171 αριθμ. 3 και 174 παρ. 1 ΚΠΔ, οδηγώντας στη “σχετικοποίηση” μιας απόλυτης ακυρότητας.

15 Νοεμβρίου 2021
Νομολογία Ποινικά Χρονικά

Άρειος Πάγος 454/2020 (Ποιν.)

Ορθώς και αιτιολογημένως καταδικάσθηκε για εξ αμελείας (ενσυνείδητης) βαριά σωματική βλάβη ο κατηγορούμενος αστυνομικός ο οποίος, υπηρετώντας στην Διεύθυνση Άμεσης Δράσης και επιβαίνοντας σε υπηρεσιακή μοτοσυκλέτα ως οδηγός, με συνοδηγό συνάδελφό του ειδικό φρουρό, αφού προέβαλε το αριστερό του πόδι, λάκτισε με πρόθεση την παθούσα, που στεκόταν παράπλευρα του οδοστρώματος, προκαλώντας της κάταγμα αριστερού έξω κνημιαίου κονδύλου, με συνέπεια η τελευταία να υποβληθεί σε εσωτερική οστεοσύνθεση, να απέχει των εργασιών της επί τετράμηνο, ήδη δε να αντιμετωπίζει δυσκολία στην βάδιση. Αναιρείται εν μέρει η προσβαλλόμενη καταδικαστική απόφαση ως προς την περί ποινής διάταξή της, αφού πλέον για τον δράστη απειλείται ποινή φυλάκισης έως τρία έτη ή χρηματική ποινή (άρ. 309 νΠΚ), εν αντιθέσει με την ποινή φυλάκισης τουλάχιστον δύο ετών που προβλεπόταν από τον πΠΚ (άρ. 310 παρ. 1 πΠΚ).

10 Νοεμβρίου 2021
Νομολογία Ποινικά Χρονικά

Πράξη Αρχειοθέτησης Εισαγγελίας Πλημμελειοδικών Αθηνών 116/2021

Τίθεται στο αρχείο η δικογραφία που σχηματίσθηκε κατόπιν μηνυτήριας αναφοράς του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας για τα εγκλήματα της διασποράς ψευδών ειδήσεων και της παραβίασης μέτρων για την πρόληψη ασθενειών (άρ. 191 και 285 ΠΚ, αντιστοίχως), καθόσον δεν προκύπτουν επαρκείς ενδείξεις ότι η πράξη, συνιστάμενη σε ανάρτηση δύο δημοσιεύσεων στo διαδίκτυο (Facebook και Twitter) με περιεχόμενο που θέτει υπό αμφισβήτησιν την εγκυρότητα των αποτελεσμάτων του δημόσιου συστήματος ελέγχου νόσησης από κορωνοϊό, εμπίπτει στην αντικειμενική υπόσταση των ως άνω εγκλημάτων. Επιπροσθέτως, δεν προκύπτουν επαρκείς ενδείξεις ότι οι ως άνω διαδόσεις υπάγονται στην αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος του άρ. 183 ΠΚ (διέγερση σε ανυπακοή).

8 Νοεμβρίου 2021
Αρθρογραφία Ποινικά Χρονικά
Αριστοτέλης Χαραλαμπάκης

Ο νέος Ποινικός Κώδικας – Δύο χρόνια μετά

Στη μελέτη εξετάζεται σειρά ζητημάτων που προσπάθησε να επιλύσει με τις ρυθμίσεις του ο νέος Ποινικός Κώδικας (Ν. 4619/2019), τα οποία όμως συνεχίζουν να απασχολούν την θεωρία και την νομολογία. Τα ζητήματα αυτά έχουν να κάνουν τόσο με βασικές δογματικές επιλογές του νομοθέτη του νέου Ποινικού Κώδικα (όπως η εισαγωγή ειδικής διάταξης για την αδυναμία αποφυγής του αδίκου [άρθρο 33], η κατάργηση της απρόσφορης απόπειρας ή η αναμόρφωση του ορισμού της αρχής εκτελέσεως στην απόπειρα [άρθρο 42 παρ. 1]) όσο και με εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις στο δίκαιο της ποινής σχετικά με την επιμέτρησή της, τους λόγους μείωσης αυτής και τους τρόπους εκτέλεσής της. Τέλος, γίνεται αναφορά και σε ορισμένες χαρακτηριστικές παρεμβάσεις στο Ειδικό Μέρος.

27 Οκτωβρίου 2021
Αρθρογραφία Ποινικά Χρονικά
Θεόδωρος Παπακυριάκου

Το ελληνικό φορολογικό ποινικό δίκαιο υπό το φως των νέων κωδίκων και της νέας νομοθεσίας για την ποινική προστασία των ενωσιακών οικονομικών συμφερόντων και την ρύθμιση του διακλαδικού ne bis in idem (Μέρος 2ο)

Σε συνέχεια του πρώτου μέρους της μελέτης, στο δεύτερο μέρος της παρουσιάζονται και αξιολογούνται οι αλλαγές που επέφεραν στον ΚΦΔ και στον ΕΤΚ οι νόμοι 4745 και 4764/2020, με τους οποίους ο Έλληνας νομοθέτης επιχείρησε καταρχήν να εναρμονίσει το ελληνικό φορολογικό κυρωτικό σύστημα με τις επιταγές που απορρέουν από το ά. 4 παρ. 1 του 7ου ΠΠ ΕΣΔΑ και το ά. 50 ΧΘΔ της ΕΕ, όπως αυτά ερμηνεύονται από το ΕΔΔΑ και το ΔΕΕ αντίστοιχα, δημιουργώντας, ωστόσο, τελικά, δυσχερή ερμηνευτικά προβλήματα, ιδίως σε επίπεδο διαχρονικού δικαίου, σε ό,τι αφορά το καθεστώς παραγραφής και τις προϋποθέσεις δίωξης των αδικημάτων του ΚΦΔ.