Το εργατικό δίκαιο είναι πρωτοπόρο στη δημιουργία θεσμών, οι οποίοι στη συνέχεια εμπνέουν και άλλους συναφείς κλάδους του δικαίου. Eνδιαφέρουσα είναι, στο πλαίσιο αυτό, η προσαρμογή των κανόνων του δικονομικού δικαίου στην ιδιομορφία του εργατικού δικαίου. Σκοπός της μελέτης είναι να σκιαγραφήσει ένα πλέγμα ρυθμίσεων του δικονομικού δικαίου, οι οποίες επηρεάζονται από την ως άνω ιδιομορφία των εργατικών διαφορών, με έμφαση στη λογική η οποία επέβαλε την θέσπισή τους.

Αντικείμενο της μελέτης αποτελεί η ερμηνεία του άρθρου 622 ΚΠολΔ. Ειδικότερα, εξετάζεται το είδος και το εύρος των δικονομικών εξουσιών που αναγνωρίζονται και παρέχονται στις συνδικαλιστικές οργανώσεις προς προστασίαν των ατομικών και συλλογικών εργασιακών δικαιωμάτων των μελών τους.

Στην περίπτωση προκήρυξης διαγωνισμού για την πρόσληψη εργαζομένων, αν τελικά δεν πληρωθούν όλες οι προκηρυχθείσες θέσεις, ο αποτυχών υποψήφιος δεν καταλαμβάνει αυτοδικαίως μία από αυτές, εκτός αν από την προκήρυξη, όπως αυτή ερμηνεύεται με βάση τα άρθρα 173 και 200 ΑΚ, συνάγεται ότι οι κενές θέσεις θα συμπληρώνονται από τους επόμενους κατά την σειρά κατάταξης υποψήφιους (επιλαχόντες)

Το εργατικό δίκαιο συνιστά έναν ιδιότυπο κλάδο δικαίου –στη μεθόριο μεταξύ ιδιωτικού και δημοσίου δικαίου– στη διαμόρφωση του οποίου η συμβολή της νομολογίας υπήρξε καταλυτική. Ακριβώς η ανάδειξη ορισμένων χαρακτηριστικών περιπτώσεων δικαστικής δικαιοπλασίας στον χώρο του εργατικού δικαίου είναι ο σκοπός της μελέτης.

Η μονομερής από τον εργοδότη μείωση της υποσχεθείσας, για την περίπτωση εκούσιας αποχώρησης του μισθωτού από την εργασία, οικονομικής παροχής (αποζημίωσης) αποτελεί τροποποίηση της σχετικής μεταξύ τους συμφωνίας και επομένως παράγει αποτελέσματα μόνο εφόσον την αποδεχθεί, ρητά ή σιωπηρά, ο μισθωτός.