Αντικείμενο της παρούσας μελέτης αποτελεί το ερώτημα πώς αντιμετωπίζεται το αίτημα διάσωσης της κύριας κατοικίας, το οποίο υποβάλλεται από τον οφειλέτη που επιθυμεί να ενταχθεί στη ρύθμιση του Ν. 3869/2010, όταν γι’ αυτήν έχει τεθεί σε κίνηση η διαδικασία ρυμοτομικής απαλλοτρίωσης, τουλάχιστον εν μέρει ή και εν όλω. Ανακύπτει, δηλαδή, το πρόβλημα αν και πώς θα διασωθεί μια κύρια κατοικία όταν εκκρεμεί γι’ αυτήν η διαδικασία ρυμοτομικής απαλλοτρίωσης.

Παύει υπό τον όρο της παρ. 2 του άρθρου ογδόου του Ν. 4411/2016 η ποινική δίωξη εις βάρος του κατηγορουμένου για σωματική βλάβη εξ αμελείας, τελεσθείσα στις 21 και 22 Ιουλίου 2011, διότι, λόγω της αναδρομικής εφαρμογής της επιεικέστερης διάταξης του άρ. 314 παρ. 1 του νέου ΠΚ, η πράξη του κατηγορουμένου εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του ως άνω άρθρου του Ν. 4411/2016.

Ο ανήλικος κληρονόμος, ως εκ του νόμου κληρονόμος με το ευεργέτημα της απογραφής, δεν δύναται ζητήσει την υπαγωγή στη ρύθμιση του Ν. 3869/2010 των κληρονομικών χρεών, επειδή αυτά δεν συνιστούν ατομικά του χρέη, αλλά οφειλές ως προς τις οποίες αντιμετωπίζεται ως “τρίτος”· περιουσιακά δε σύνολα ως τέτοια, χωρίς δηλαδή να συνδέονται με ορισμένο φυσικό πρόσωπο ως φορέα τους, δεν απολαύουν του προνομίου του Ν. 3869/2010.

Ορθώς και αιτιολογημένως καταδικάσθηκε η κατηγορουμένη για εκ προθέσεως παραβίαση προσωρινής διαταγής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, δυνάμει της οποίας απαγορευόταν οποιαδήποτε μεταβολή και εκποίηση των κινητών πραγμάτων που υπήρχαν στο κατάστημά της μέχρι την συζήτηση αίτησης συντηρητικής κατάσχεσης, αφού η αναιρεσείουσα εκποίησε τα εισκομισθέντα εντός του προαναφερομένου μισθίου κινητά πράγματα ασκώντας κανονικά την επιχειρηματική της δραστηριότητα.

Στο πλαίσιο της 4ης βιομηχανικής επανάστασης η τεχνολογική εξέλιξη (συν-)διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό τις έννομες σχέσεις. Ειδικά η θεμελίωση ευθύνης εντός του πλαισίου χρήσεως τεχνητής νοημοσύνης τείνει να θέσει τη δογματική του δικαίου της αστικής ευθύνης και πάλι ενώπιον θεμελιωδών ερωτημάτων. Η παρούσα μελέτη επικεντρώνεται αφενός στην προβληματική της θεμελίωσης υποκειμενικής ευθύνης στο πεδίο της χρήσης τεχνητής νοημοσύνης, αφετέρου στην παρουσίαση των δυνατοτήτων και των εμποδίων για την θεμελίωση αντικειμενικής ευθύνης του οφειλέτη στο συμβατικό και εξωσυμβατικό πεδίο.

Άνευ απολύτου ακυρότητος εξετάσθηκαν επ’ ακροατηρίω ως μάρτυρες κατηγορίας δικηγόροι οι οποίοι ήσαν συνήγοροι υπερασπίσεως συγκατηγορουμένου του αναιρεσείοντος.