Το ισχύον σύστημα των τίτλων που εκδίδονται από την ανώνυμη εταιρία, σύμφωνα με τον ν. 4548/18, εξαιτίας της προσήλωσης του νομοθέτη στην αρχή του κλειστού αριθμού των τίτλων, αλλά και της έλλειψης μιας συστηματικής ορολογικής προσέγγισης, απέχει από το να επιτύχει μια ουσιαστική μεταρρύθμιση του αντίστοιχου προγενέστερου πλέγματος κανόνων, ενώ ταυτόχρονα προκαλεί και ερμηνευτικά ζητήματα, χωρίς να αφήνει τις εταιρίες να εκμεταλλευτούν όλες τις δυνατότητες που θα μπορούσε να τους παράσχει το δίκαιο της χρηματοδότησης.
Δεδομένου ότι για την διενέργεια κύριας ανάκρισης επί πλημμελημάτων απαιτείται να συντρέχει περίπτωση επιβολής περιοριστικών όρων στον καθ’ ου (και άρα προϋποτίθεται η εισαγγελική κρίση περί της εν γένει καταστάσεως και προσωπικότητας αυτού), η σχετική εισαγγελική παραγγελία δεν μπορεί να αναφέρεται σε άγνωστους δράστες, αλλά πρέπει να αφορά συγκεκριμένα πρόσωπα.
Η νέα σειρά βιβλίων "Μονογραφίες Ιδιωτικού Δικαίου" από τις εκδόσεις Π.Ν. Σάκκουλας, υπό την διεύθυνση του καθηγητή Δημήτρη Χ. Λιάππη, επιδιώκει να ενθαρρύνει το ανανεωτικό ρεύμα της ελληνικής νομικής βιβλιογραφίας και να λειτουργήσει ως forum που θα επιταχύνει τον βηματισμό προς τις νέες προτεραιότητες στην μελέτη του Ιδιωτικού Δικαίου.
Σε περίπτωση υπαίτιας παραβίασης από ασφαλιστική εταιρεία των υποχρεώσεων πρόνοιας και δημιουργίας ασφάλειας στις συναλλαγές για τους πελάτες της (καταναλωτές), θεμελιώνεται με βάση το άρθρο 8 του Ν. 2251/1994 αδικοπρακτική ευθύνη όλων των μελών του δ.σ. της εταιρείας, εκτελεστικών και μη εκτελεστικών.
Στο παρόν άρθρο, μετά την αναγωγή στις ιστορικές καταβολές της πατερναλιστικής ιδεολογίας, παρουσιάζονται οι σημαντικότερες εννοιολογικές διακρίσεις του πατερναλισμού, δηλαδή εκείνες που αφορούν τα ζεύγη αφ’ ενός του σκληρού και του ήπιου, αφ’ ετέρου του άμεσου και του έμμεσου, οι εν λόγω δε διακρίσεις αξιοποιούνται ως εξηγητικό πρότυπο όχι μόνο συγκεκριμένων νομοθετικών επιλογών αλλά και δικαστικών αποφάσεων, ενώ γίνεται σύντομη αναφορά και στην “θεωρία του σκουντήματος” (“nudge-theory”).
Αντικείμενο της παρούσας μελέτης αποτελεί το ερώτημα πώς αντιμετωπίζεται το αίτημα διάσωσης της κύριας κατοικίας, το οποίο υποβάλλεται από τον οφειλέτη που επιθυμεί να ενταχθεί στη ρύθμιση του Ν. 3869/2010, όταν γι’ αυτήν έχει τεθεί σε κίνηση η διαδικασία ρυμοτομικής απαλλοτρίωσης, τουλάχιστον εν μέρει ή και εν όλω. Ανακύπτει, δηλαδή, το πρόβλημα αν και πώς θα διασωθεί μια κύρια κατοικία όταν εκκρεμεί γι’ αυτήν η διαδικασία ρυμοτομικής απαλλοτρίωσης.
Παύει υπό τον όρο της παρ. 2 του άρθρου ογδόου του Ν. 4411/2016 η ποινική δίωξη εις βάρος του κατηγορουμένου για σωματική βλάβη εξ αμελείας, τελεσθείσα στις 21 και 22 Ιουλίου 2011, διότι, λόγω της αναδρομικής εφαρμογής της επιεικέστερης διάταξης του άρ. 314 παρ. 1 του νέου ΠΚ, η πράξη του κατηγορουμένου εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του ως άνω άρθρου του Ν. 4411/2016.
Ο ανήλικος κληρονόμος, ως εκ του νόμου κληρονόμος με το ευεργέτημα της απογραφής, δεν δύναται ζητήσει την υπαγωγή στη ρύθμιση του Ν. 3869/2010 των κληρονομικών χρεών, επειδή αυτά δεν συνιστούν ατομικά του χρέη, αλλά οφειλές ως προς τις οποίες αντιμετωπίζεται ως “τρίτος”· περιουσιακά δε σύνολα ως τέτοια, χωρίς δηλαδή να συνδέονται με ορισμένο φυσικό πρόσωπο ως φορέα τους, δεν απολαύουν του προνομίου του Ν. 3869/2010.