Στην νομολογία υποστηρίχθηκε πρόσφατα η άποψη ότι ο όρος διαθήκης που περιορίζει την εξουσία του κληρονόμου μετοχών να τις διαθέσει σε τρίτους είναι άκυρος. Το κύριο επιχείρημα της άποψης αυτής έγκειται στο ότι από τις διατάξεις του δικαίου της ανώνυμης εταιρίας που αναγνωρίζουν την δυνατότητα του καταστατικού να προβλέπει την έκδοση δεσμευμένων μετοχών, συνάγεται πως μόνον η ίδια η εταιρία έχει την αρμοδιότητα να θέτει περιορισμούς στην μεταβίβασή τους. Με αφορμή την ανωτέρω νομολογία η μελέτη αναλύει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες μπορεί η σύσταση καταπιστεύματος να συναχθεί ερμηνευτικά από την απαγόρευση διαθέσεως που έχει ταχθεί στον κληρονόμο με διαθήκη.
Στην μελέτη εξετάζεται το ζήτημα της δεσμευτικότητας των διαιτητικών ρητρών που ενσωματώνονται στο καταστατικό προσωπικών και κεφαλαιουχικών εταιριών, τόσο υπό το πρίσμα της νομολογίας, όσο και με άξονα τις ειδικές ρυθμίσεις του Ν. 4072/2012 και του Ν. 4548/2018. Αναλύονται οι κατηγορίες προσώπων που δύνανται να δεσμεύονται από τις ρήτρες αυτές, περιλαμβανομένων μελλοντικών μετόχων/εταίρων και οργάνων διοικήσεως, καθώς και τα όρια της δεσμευτικότητας των εν λόγω ρητρών έναντι τρίτων προσώπων. Στην μελέτη υποστηρίζεται η θέση ότι, υπό τις εγγυήσεις του δικαίου διαιτησίας, η καταστατική διαιτητική ρήτρα μπορεί να λειτουργήσει ως αποτελεσματικός μηχανισμός επιλύσεως εταιρικών διαφορών, ενισχύοντας την ασφάλεια δικαίου και την ευελιξία στις εταιρικές σχέσεις.
Σε περίπτωση διορισμού ειδικού εκπροσώπου για την άσκηση εταιρικής αγωγής κατά μελών δ.σ., αυτός έχει ως ειδική και αποκλειστική αρμοδιότητα την άσκηση της εταιρικής αγωγής και την διεξαγωγή της σχετικής δίκης μέχρι την έκδοση αμετάκλητης δικαστικής απόφασης. Αντιθέτως, δεν είναι αρμόδιος για την υποβολή εγκλήσεως κατά των υπαίτιων μελών.
Ο κανόνας του αδιάσπαστου της εταιρικής συμμετοχής έχει την έννοια ότι τα επιμέρους δικαιώματα που απορρέουν εξ αυτής δεν μπορούν να μεταβιβαστούν αυτοτελώς από το εταιρικό μέλος σε τρίτο πρόσωπο. Στο πλαίσιο της μελέτης εξετάζονται η δικαιοπολιτική δικαιολόγηση, η δογματική υπαγωγή και το πεδίο εφαρμογής του κανόνα. Αναδεικνύονται οι θεωρητικές και πρακτικές του συνέπειες, η σχέση του με την αρχή της αυτονομίας του νομικού προσώπου, η οριοθέτησή του από επιτρεπόμενες ενοχικές συμφωνίες, καθώς και οι περιπτώσεις καταστρατήγησής του μέσω τέτοιων συμφωνιών.
Ως προς τις συμβάσεις που συνάπτονται μεταξύ ενός αγροτικού συνεταιρισμού και προσώπων που δεν καταλαμβάνονται από το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 14 παρ. 7 του Ν. 2810/2000, όπως είναι τα ν.π. τα οποία ελέγχονται από φυσικό πρόσωπο που ασκεί παράλληλα έλεγχο και στον αντισυμβαλλόμενο συνεταιρισμό, καταλείπεται περιθώριο συμπληρωματικής ευθείας (και όχι αναλογικής) εφαρμογής της διάταξης του άρθρου 23α του Ν. 2190/1920 (βλ. άρθρο 1 παρ. 5 του Ν. 2810/2000), η εφαρμογή της οποίας κρίνεται αναγκαία προκειμένου να προληφθούν καταχρηστικές συμπεριφορές από την πλευρά των ιθυνόντων του αγροτικού συνεταιρισμού.
Η μελέτη πραγματεύεται το ζήτημα της ενδεχόμενης αναλογικής εφαρμογής συναφών διατάξεων του Ν. 4548/2018 επί εξωεταιρικής συμφωνίας μετοχών, που είναι και μέλη του ΔΣ, με αντικείμενο την ενοχική δέσμευσή τους να εκλέξουν συγκεκριμένο πρόσωπo ή πρόσωπα ως μέλος/μέλη του ΔΣ. Αντίστοιχος προβληματισμός ανακύπτει και ως προς το δικαίωμα πληροφόρησης του μετόχου, καθώς και την αίτηση διενέργειας εκτάκτου ελέγχου (όταν αυτά επίσης ρυθμίζονται βάσει εξωεταιρικής συμφωνίας).
Η μεταβίβαση της εταιρικής συμμετοχής ομορρύθμου εταίρου συνιστά τροποποίηση της εταιρικής σύμβασης. Στην περίπτωση αυτή, λόγω της αρχής της δημοσιότητας που ισχύει στις προσωπικές εταιρείες, πρέπει να γίνει και τροποποίηση του καταστατικού, στο οποίο θα εμπεριέχονται πλέον οι αληθείς εταίροι με τα αντίστοιχα ποσοστά συμμετοχής τους.
Για τη σύσταση ενεχύρου επί ονομαστικών μετοχών ανώνυμης εταιρείας απαιτείται τήρηση ιδιωτικού εγγράφου και παράδοση των μετοχών στην τράπεζα (ενεχυρούχο δανείστρια). Αναγγελία (γνωστοποίηση) της ενεχύρασης στην εκδότρια των μετοχών ανώνυμη εταιρεία δεν προσαπαιτείται. Το δικαίωμα ψήφου στη γ.σ. (που συνδέεται με τη μετοχή) εξακολουθεί να ανήκει κατ’ αρχήν στον ενεχυραστή, ο οποίος διατηρεί και όλες τις λοιπές οργανωτικές/διοικητικές εξουσίες του.