19 Μαρτίου 2021
Νομολογία Ποινικά Χρονικά

ΣυμβΑΠ 158/2021

Η διάταξη του άρ. 405 παρ. 1 εδ. β΄ ΠΚ δεν εξαλείφει το αξιόποινο της κακουργηματικής απιστίας κατά πιστωτικών ιδρυμάτων, αλλά απλώς θέτει πρόσθετο όρο για την δίωξη της πράξης, συνεπώς δε, ως μη υποκρύπτουσα συγκεκαλυμμένη αμνηστία, δεν αντίκειται στις διατάξεις του άρ. 47 παρ. 3 και 4 του Συντάγματος, ούτε προσβάλλει τις αρχές των άρ. 4 παρ. 1, 7 και 20 παρ. 1 αυτού. Απορρίπτεται η αίτηση αναιρέσεως του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου κατά του προσβαλλόμενου βουλεύματος, με το οποίο έπαυσε οριστικά η ποινική δίωξη των κατηγορουμένων για κακουργηματική απιστία από κοινού και κατ’ εξακολούθησιν με περιουσιακή ζημία που υπερβαίνει το ποσό των 30.000 (και ήδη των 120.000) ευρώ και για ηθική αυτουργία σε αυτήν, αφού ορθώς εφαρμόσθηκε η διάταξη του άρ. 405 παρ. 1 εδ. β΄ ΠΚ. Αντίθετη εισαγγελική πρόταση.