Στη μελέτη αναλύονται οι προϋποθέσεις θεμελίωσης ποινικής ευθύνης των εταιρικών διοικητών για απιστία κατ’ άρθρον 390 ΠΚ σχετικά με επιχειρηματικές αποφάσεις, όταν η επιχείρηση βρίσκεται σε κατάσταση οικονομικής κρίσης. Ακολούθως, εξετάζονται ζητήματα, τα οποία σχετίζονται με την ποινική ευθύνη των διοικήσεων πιστωτικών ιδρυμάτων για απιστία, όταν χρηματοδοτούνται επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα ή όταν τα σχετικά δάνεια αναδιαρθρώνονται. Τέλος, επιχειρείται η διάκριση της απιστίας από εγκλήματα που στρέφονται κατά των δανειστών.

Σε περίπτωση απώλειας του πρωτοτύπου της διαθήκης δεν υφίσταται δυνατότητα δημοσίευσης νομίμως επικυρωμένου αντιγράφου της ή απλής φωτοτυπίας αυτής. Αν δημοσιευθεί ανεπίτρεπτα φωτοτυπία διαθήκης, μπορεί να ζητηθεί από όποιον έχει έννομο συμφέρον η αναγνώριση της ακυρότητάς της, χωρίς τυχόν ένσταση του εναγομένου περί απώλειας του πρωτοτύπου να ασκεί επιρροή στην έκβαση της αναγνωριστικής δίκης.

Αυτουργοί ή συνεργοί των αδικημάτων τα οποία τυποποιούνται στον ΚΦΔ δύνανται να είναι μεταξύ άλλων και όσοι φέρουν την ιδιότητα του υποκρυπτόμενου εμπόρου (εν τοις πράγμασι διαχειριστή), μόνον εφόσον ασκούν εξουσίες και αρμοδιότητες που αρμόζουν σε πρόσωπο το οποίο κατέχει εξουσία εκπροσωπευτική ή διαχειριστική των εταιρικών υποθέσεων ή το οποίο, στην περίπτωση ατομικής επιχείρησης, λαμβάνει το σύνολο των αποφάσεων που την αφορούν.

Οι διεθνείς πράξεις, με τις οποίες ιδρύθηκε το Ελληνικό Κράτος και αναγνωρίσθηκε η ανεξαρτησία του, δεν περιέλαβαν και διατάξεις για τα εμπράγματα δικαιώματα που είχαν αποκτήσει Έλληνες ιδιώτες επί των τέως Οθωμανικών γαιών (Δημόσια Κτήματα). Η αντιμετώπιση του θέματος αυτού αφέθηκε στον Έλληνα νομοθέτη, του οποίου όμως οι σχετικές ρυθμίσεις υπήρξαν όμως αποσπασματικές, και τη νομολογία των δικαστηρίων μας, η οποία απεδείχθη –ειδικά στο θέμα αυτό– ασταθής και ιστορικά ανακόλουθη. Συνέπεια της κατάστασης αυτής είναι η μεγάλη αύξηση των διενέξεων –ιδίως πλαίσιο κατάρτισης του Εθνικού Κτηματολογίου– μεταξύ Δημοσίου και Ιδιωτών.

Η έλλειψη θεσπισμένης αντικειμενικής ευθύνης για ζημιές που προκαλούνται από σύγχρονες πηγές κινδύνων (π.χ. ζημιές που σχετίζονται με τις εγκαταστάσεις παραγωγής ή διανομής ηλεκτρικής ενέργειας) οδηγεί σε μη ανεκτή από το δίκαιο αξιολογική αντινομία. Το υπάρχον ρυθμιστικό κενό καλύπτεται είτε με θετικοποίηση συναγόμενης επαγωγικά προστατευτικής αρχής ή με αναλογική εφαρμογή των εν λόγω διατάξεων (αναλογία δικαίου).

Η online έκδοση του τεύχους Ιουνίου-Ιουλίου του περιοδικού ΧΡΟΝΙΚΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ είναι διαθέσιμη.