Πενταμελές Εφετείο Αθηνών 434/2022, 971/2022, 1399/2022
Μέρος των πρακτικών της καταδικαστικής απόφασης δύναται να χαρακτηριστεί ως χωρίο ουσιώδους εγγράφου που χρήζει μετάφρασης, αν η απόφαση παρέπεμψε στο περιεχόμενο της εισαγγελικής πρότασης. Με τις διατάξεις σχετικά με το έγκλημα της δωροληψίας και της δωροδοκίας στον ιδιωτικό τομέα προστατεύονται υπερατομικά έννομα αγαθά ευρύτερου δημόσιου ενδιαφέροντος και όχι αγαθά σχετικά με την λειτουργία της δημόσιας υπηρεσίας. Για τα εγκλήματα αυτά δεν παρέχεται νόμιμο έρεισμα προς παράσταση υποστήριξης της κατηγορίας. Η ρύθμιση για την νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα αποσκοπεί στην προστασία υπερατομικών εννόμων αγαθών και αφορά στην απονομή της δικαιοσύνης. Ωστόσο, με την πράξη της νομιμοποίησης είναι δυνατόν να συμπροσβάλλονται ιδιωτικά έννομα αγαθά, και δη του αμέσως ζημιωθέντος από το βασικό έγκλημα, αν η αρχική προσβολή με το βασικό έγκλημα εμβαθύνεται με την μετέπειτα πράξη της νομιμοποίησης, όπως συμβαίνει στις περιπτώσεις κατά τις οποίες το βασικό αδίκημα στρέφεται κατά της ιδιοκτησίας και των περιουσιακών δικαιωμάτων. Η απολογία του κατηγορουμένου που δόθηκε σε αλλοδαπή δικαστική αρχή στο πλαίσιο εξέτασης συναφών εγκλημάτων δεν δύναται να αναγνωστεί ολόκληρη, διότι με τον τρόπο αυτόν προσβάλλεται το δικαίωμα σιωπής και μη αυτοενοχοποίησης του κατηγορουμένου.
Η έννοια της πρωτοτυπίας στη νομολογία του ΔΕΕ
Στην μελέτη επιχειρείται ανάλυση του ενωσιακού ορισμού της πρωτοτυπίας ενός έργου, το οποίο για να προστατευθεί από την πνευματική ιδιοκτησία πρέπει α) να αποτυπώνεται σ’ αυτό η προσωπική έκφραση του δημιουργού μέσα από ελεύθερες και δημιουργικές επιλογές που αντανακλούν την προσωπικότητά του, β) η παραγωγή του έργου να μην υπαγορεύεται από τεχνικές εκτιμήσεις και κανόνες που περιορίζουν τη δημιουργική ελευθερία και γ) το αντικείμενό του να προσδιορίζεται με επαρκή ακρίβεια και αντικειμενικότητα.
Συμφωνίες αναβολής της ποινικής δίωξης (deferred prosecution agreements) και ποινική λογοδοσία
Οι συμφωνίες αναβολής της ποινικής δίωξης (deferred prosecution agreements – DPAs) αναπτύχθηκαν στις ΗΠΑ ως υβριδική μορφή διευθέτησης οικονομικών – δυνάμει ποινικών υποθέσεων επιχειρήσεων και ήδη έχουν εισαχθεί σε χώρες της Ευρώπης. Στο κείμενο εξετάζεται η νομική φύση και η αποδεικτική αξία των DPAs με αναφορά σε πρόσφατες ποινικές δίκες στην Αγγλία, στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες. Tίθεται ο προβληματισμός για την ορθή δικονομική μεταχείριση των εν λόγω συμφωνιών στην αποδεικτική διαδικασία ενώπιον των ημεδαπών ποινικών δικαστηρίων.
Άρειος Πάγος 1827/2022 (Πολ.)
Ευθύνη του εναγόμενου νομέα κατά τις διατάξεις για την διεκδικητική αγωγή. Τα άρθρα 1096 επ. ΑΚ εφαρμόζονται και σε κάθε άλλη περίπτωση διεκδίκησης πράγματος με ειδική αγωγή, όπως επί προσβολής της εκτελέσεως με ανακοπή κατά του πλειστηριασμού. Στην περίπτωση αυτή ο υπερθεματιστής ευθύνεται για την απόδοση των ωφελημάτων για το διάστημα μετά την τελεσίδικη ακύρωση του πλειστηριασμού.
Άρειος Πάγος 1683/2022 (Ποιν.)
Η πράξη της προμήθειας κρατουμένου σε κατάστημα κράτησης με κινητό τηλέφωνο έχει καταστεί ανέγκλητη με τον νΠΚ. Με την πράξη αυτή δεν στοιχειοθετείται ούτε το αδίκημα της εισαγωγής όπλων και αντικειμένων στην φυλακή, καθότι το κινητό τηλέφωνο δεν συνιστά όπλο ούτε αντικείμενο με το οποίο μπορεί να προκληθεί σωματική βλάβη.
Οριοθέτηση του ρυθμιστικού πεδίου του άρθρου 369 ΑΚ με κριτήριο το γράμμα, τον σκοπό και το σύστημα
Στην μελέτη εξετάζεται το ζήτημα, αν το άρθρο 369 ΑΚ υπό τον παράτιτλο «Εμπράγματες συμβάσεις για ακίνητο», το οποίο προβλέπει ότι «Συμβάσεις που έχουν αντικείμενο τη σύσταση, μετάθεση, αλλοίωση ή κατάργηση εμπράγματων δικαιωμάτων πάνω σε ακίνητα απαιτείται να γίνονται ενώπιον συμβολαιογράφου», αναφέρεται στις εμπράγματες συμβάσεις περί ακινήτων ή/και στις ενοχικές-υποσχετικές συμβάσεις, με τις οποίες αναλαμβάνεται η υποχρέωση για σύσταση, μετάθεση, αλλοίωση ή κατάργηση εμπράγματων δικαιωμάτων σε ακίνητα.
Δογματική θεμελίωση και συστηματική ένταξη των εναλλακτικών διαδικασιών στην ελληνική ποινική δίκη. Οι στρατηγικές επιλογές του Έλληνα νομοθέτη στον νέο ΚΠΔ
Με αφετηρία συγκεκριμένες εισαγωγικές σκέψεις για τη διεθνή αναφορά των εναλλακτικών διαδικασιών αναπτύσσεται το ζήτημα της ενδοσυστηματικής νομιμοποίησης των διαδικασιών αυτών με την αναφορά στις ειδικότερες αρχές που προωθούν ή αντιτίθενται ή οριοθετούν τη θέση τους στο δικονομικό μας σύστημα. Εν συνεχεία, αναπτύσσονται σκέψεις για τη δογματική θεμελίωση, την εννοιολογική οριοθέτηση και τις διακρίσεις των εναλλακτικών διαδικασιών, ενώ καταληκτικά καταγράφονται διαλεκτικά τόσο οι αρχικές στρατηγικές επιλογές του νομοθέτη και η λειτουργικότητα των επιμέρους ρυθμίσεων, όσο και οι παρατηρηθείσες θεσμικού χαρακτήρα δυσαρμονίες και εν τέλει οι ευκταίες για τον συγγραφέα προτάσεις βελτίωσης των θεσμών.