Η εισαγωγή ρητής διάταξης (άρ. 67 παρ. 4 του Ν. 4174/2013) η οποία προβλέπει την ποινική ευθύνη των φυσικών προσώπων που εν τοις πράγμασιν ασκούν την διαχείριση νομικών προσώπων, σε ό,τι αφορά τα εγκλήματα φοροδιαφυγής, είχε ως στόχο να αποσαφηνιστεί ότι ο νομοθετικός σκοπός και υπό το προηγούμενο καθεστώς (του Ν. 2523/1997) ήταν να έχει ποινική ευθύνη ο εν τοις πράγμασι διαχειριστής.

Αντικείμενο της μελέτης αποτελεί η ερμηνεία του άρθρου 622 ΚΠολΔ. Ειδικότερα, εξετάζεται το είδος και το εύρος των δικονομικών εξουσιών που αναγνωρίζονται και παρέχονται στις συνδικαλιστικές οργανώσεις προς προστασίαν των ατομικών και συλλογικών εργασιακών δικαιωμάτων των μελών τους.

Το τεύχος 3/2023 του περιοδικού ΧΡΟΝΙΚΑ ΔΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ είναι διαθέσιμο.

Γίνεται δεκτή η αίτηση για υφ’ όρον απόλυση του κρατουμένου, επειδή το ποσοστό αναπηρίας ύψους 67% προέρχεται από μία μόνον ψυχιατρική πάθηση. Κατά την αντίθετη εισαγγελική πρόταση, η αίτηση για υφ’ όρον απόλυση του κρατουμένου πρέπει να απορριφθεί, επειδή ο τελευταίος προσκόμισε, για την διάγνωση του ποσοστού αναπηρίας του, πιστοποίηση αναπηρίας της Πρωτοβάθμιας Επιτροπής ΚΕ.Π.Α. και όχι γνωμάτευση δύο ιατρών δημοσίου νοσοκομείου, όπως απαιτείται.

Η online έκδοση του τεύχους Δεκεμβρίου του περιοδικού ΧΡΟΝΙΚΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ είναι διαθέσιμη.

Ως “ασελγής πράξη” νοείται όχι μόνον η συνουσία και η παρά φύσιν ασέλγεια, αλλά και όλες οι πράξεις που ανάγονται στην γενετήσια σφαίρα. Η διάταξη του άρ. 337 παρ. 1 ΠΚ, τελούμενη με ασελγείς χειρονομίες ή προτάσεις που αφορούν σε ασελγείς πράξεις, δεν διαφοροποιήθηκε στον νΠΚ ως προς την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του οικείου εγκλήματος, το οποίο τελείται με τους ως άνω δύο τρόπους.