Μεταξύ της θανατηφόρας επικίνδυνης οδήγησης (άρ. 290Α παρ. 1 περ. α΄ υποπ. δδ΄ ΠΚ) και της ανθρωποκτονίας από αμέλεια (άρ. 302 ΠΚ) υπάρχει σχέση φαινομενικής κατ’ ιδέαν συρροής (απορρόφηση). Μεταξύ της θανατηφόρας επικίνδυνης οδήγησης λόγω κατανάλωσης ναρκωτικών (άρ. 290Α παρ. 1 περ. α΄ υποπ. δδ΄ ΠΚ) και της οδήγησης μεταφορικού μέσου υπό την επίδραση ναρκωτικών από την οποία προκλήθηκε θάνατος (άρ. 25 παρ. 1 εδ. α΄, δ΄ του Ν. 4139/2013) υπάρχει σχέση φαινομενικής συρροής (σχέση ειδικότητας).

Άρση της κατάσχεσης μπορεί να διαταχθεί ακόμη και όταν με ειδικές νομοθετικές διατάξεις προβλέπεται η δήμευση των κατασχεθέντων. Με τις ρυθμίσεις του άρ. 177 παρ. 4 του Ν. 2960/2001 δίδεται η δυνατότητα απόδοσης του κατασχεθέντος ακόμη και όταν εις βάρος του ιδιοκτήτη έχει ασκηθεί ποινική δίωξη για την διάπραξη οποιουδήποτε αδικήματος, υπό τον όρο της κατάθεσης χρηματικής εγγύησης ισόποσης με την αξία των κατασχεθέντων.

Η κατάλειψη ορισμένου αριθμού ή ποσοστού μετοχών σε καθέναν εκ των κληροδόχων δεν αποτελεί εγκατάσταση στο ίδιο αντικείμενο (με αποτέλεσμα τη σύσταση κοινού κληροδοτήματος), αλλά σύσταση πλειόνων αυτοτελών κληροδοσιών. Αν εκπέσει για οποιονδήποτε λόγο κάποιος από τους αυτοτελείς κληροδόχους, π.χ. λόγω αποποίησης, οι καταλειφθείσες σε αυτόν μετοχές περιέρχονται στον βεβαρημένο (ΑΚ 1981).

Απορρίπτονται ως απαράδεκτοι οι περί απολύτου ακυρότητος και ελλείψεως αιτιολογίας λόγοι αναιρέσεως α) που αναφέρονται στην παράλειψη απάντησης του δικαστηρίου στο αίτημα αναβολής της δίκης για κρείσσονες αποδείξεις, λόγω ελλείψεως εννόμου συμφέροντος, καθόσον το αίτημα αυτό υπεβλήθη όχι από τους αναιρεσείοντες, αλλά από συγκατηγορουμένους τους, και β) που αναφέρονται στην παράλειψη τοποθέτησης του Εισαγγελέως της έδρας επί των ισχυρισμών των κατηγορουμένων, επειδή η σχετική τοποθέτηση εμπεριέχεται στην πρότασή του επί της ενοχής των κατηγορουμένων.

Γίνονται δεκτές οι προσφυγές των κατηγορουμένων κατά του κλητηρίου θεσπίσματος, επειδή δεν στοιχειοθετούνται τα αδικήματα της παράνομης πρόσβασης ή επεξεργασίας ή κοινολόγησης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, αφού α) ο πρώτος κατηγορούμενος απέκτησε πρόσβαση στο έγγραφο (εισαγγελική πρόταση) που περιείχε προσωπικά δεδομένα τρίτου έχοντας προς τούτο έννομο συμφέρον ως διάδικος (εγκαλών), και β) ο δεύτερος κατηγορούμενος έλαβε στην κατοχή του το ίδιο έγγραφο νομίμως από τον πρώτο κατηγορούμενο.

Στην μελέτη γίνεται μια προσπάθεια αποτύπωσης της νομοθετικής εξέλιξης του Αστικού Δικαίου από την Ελληνική Επανάσταση του 1821 μέχρι τη θέση σε ισχύ του Αστικού Κώδικα. Γίνεται κατανομή της σχετικής νομοθετικής παραγωγής σε τρεις περιόδους και αναδεικνύονται τα βασικά χαρακτηριστικά κάθε περιόδου. Η μελέτη ολοκληρώνεται με συμπερασματικές παρατηρήσεις, στις οποίες αποτιμάται η μακρά πορεία (εκατό και πλέον ετών) του νομοθετικού έργου που οδήγησε στη σύνταξη του Αστικού Κώδικα.