Αξίωση της άγαμης μητέρας κατά του αναγνωρισθέντος δικαστικά πατέρα για καταβολή των δαπανών τοκετού και διατροφής της. Χωρεί αναλογική εφαρμογή της ρύθμισης του άρθρου 1503 § 1 ΑΚ σε περίπτωση εκούσιας αναγνώρισης της πατρότητας, εφόσον τα μέρη δεν έχουν διευθετήσει με μεταξύ τους συμφωνία το ζήτημα των δαπανών τοκετού και διατροφής.
Επί βιασμού για την κατάφαση του εξαναγκασμού δεν απαιτείται το θύμα να αντιστάθηκε ενεργά, αλλά αρκεί ότι η συνουσία ή η γενετήσια πράξη τελείται παρά την αντίθετη βούλησή του, η οποία εξωτερικεύθηκε και έγινε εμφανής στον δράστη με οποιονδήποτε τρόπο.
Η αγωγή επιδίκασης χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης του παθόντος-εργοδότη κατά εργαζομένου του, ο οποίος υπεξαίρεσε χρήματα που ανήκαν στον πρώτο, εκδικάζεται κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών των άρθρων 663-676 ΚΠολΔ.
Κηρύσσεται απαράδεκτη, λόγω δεδικασμένου, η ποινική δίωξη για το κακούργημα της οδήγησης μεταφορικού μέσου υπό την επήρεια ναρκωτικών από την οποία προκλήθηκε θάνατος, καθόσον ο κατηγορούμενος είχε καταδικασθεί αμετακλήτως με βάση τα ίδια πραγματικά περιστατικά για το έγκλημα της ανθρωποκτονίας εξ αμελείας, το οποίο τελεί σε σχέση φαινομένης συρροής με το επίμαχο κακούργημα.
Προκειμένου να διαπιστωθεί αν υφίσταται κίνδυνος σύγχυσης από την χρήση ορισμένου συλλογικού σήματος το δικαστήριο πρέπει να λάβει ιδίως υπόψη του τον βαθμό ομοιότητας των συγκρινόμενων σημάτων αλλά και τον βαθμό ομοιότητας των προϊόντων και υπηρεσιών που εξατομικεύουν τα εν λόγω σήματα.
Κηρύσσεται αθώος για φοροδιαφυγή ο κατηγορούμενος, ο οποίος δεν υπέβαλε δήλωση φορολογίας εισοδήματος οικονομικού έτους 1999, καθόσον η αναγνώριση της ακυρότητας από το Διοικητικό Εφετείο Πειραιώς της τεκμαιρόμενης σιωπηρής απόρριψης της ενδικοφανούς προσφυγής του κατά της οριστικής πράξης διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος της διαχειριστικής περιόδου 1998 δεν δεσμεύει μεν το ποινικό δικαστήριο, πλην όμως ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.
Ακριβώς όπως η αγωγή έτσι και η ανταγωγή, η οποία εντάσσεται στα «μέσα άμυνας και επιθέσεως του εναγομένου», υπόκειται στα ίδια στάδια δικονομικής αξιολόγησης, δηλαδή εξετάζεται αν είναι παραδεκτή ή απαράδεκτη, νόμω βάσιμη ή αβάσιμη, ορισμένη ή αόριστη, ουσία βάσιμη ή αβάσιμη.
Στην μελέτη εξετάζεται η νομική φύση της διεύθυνσης διαδικτυακού πρωτοκόλλου (IP Address) εξ αφορμής των υπ’ αριθμ. 1093/2018 και 951/2019 αποφάσεων του Αρείου Πάγου. Εν συνεχεία ερευνάται υπό ποίες προϋποθέσεις επιτρέπεται στις ανακριτικές αρχές να λαμβάνουν γνώση αφενός μεν της διεύθυνσης διαδικτυακού πρωτοκόλλου, αφετέρου δε των στοιχείων του συνδρομητή που την χρησιμοποιεί. Τέλος, προτείνονται ορισμένες λύσεις για την αποτελεσματικότερη εξιχνίαση της συκοφαντικής δυσφήμησης μέσω διαδικτύου.