Στοιχειοθετεί έκθεση η άρνηση του αστυνομικού-τηλεφωνητή να στείλει περιπολικό σε βοήθεια πολίτη που βρίσκεται σε κίνδυνο ζωής;
Στο νομικό ζήτημα εξετάζεται η ποινική ευθύνη αστυνομικού υπαλλήλου ο οποίος παραλείπει να παράσχει στην παθούσα την κατάλληλη και αναγκαία βοήθεια για να αποτρέψει έναν συγκεκριμένο κίνδυνο κατά της ζωής της. Κρίσιμη παράμετρος για την ορθή αξιολόγηση ενός τέτοιου περιστατικού, σε σχέση με το έγκλημα της έκθεσης, θα δειχθεί ότι είναι η ανάληψη προστατευτικού καθήκοντος από τον βαρυνόμενο με γενικό καθήκον προστασίας επαγγελματία-αστυνομικό, το οποίο αυτός δεν εκπληρώνει, αφήνοντας το θύμα σε αβοήθητη θέση.
Άρειος Πάγος 1575/2023 (Πολ.)
Σε περίπτωση αυθαίρετης και παράνομης κατάληψης από τρίτον τμήματος ακινήτου, το οποίο ο κύριος αυτού έχει εκμισθώσει, χωρίς να έχει διατηρήσει και ο ίδιος δικαίωμα παράλληλης χρήσης με βάση τη σύμβαση μίσθωσης, ο κύριος δεν συνιστά τον άμεσο δικαιούχο του πλουτισμού που φέρεται να απέκτησε αδικαιολόγητα ο καταπατήσας μέσω της εξοικονόμησης του μισθώματος.
Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών 49/2024
Απορρίπτονται ως νόμω αβάσιμες οι αιτήσεις για ακύρωση των πράξεων προδικαστικής μαρτυρικής εξετάσεως προσώπου που είχε ασκήσει κατά το παρελθόν ελεγκτικά καθήκοντα επί των συμβάσεων η νομιμότητα των οποίων αποτελεί αντικείμενο διερεύνησης της προκαταρκτικής εξέτασης, δεδομένου ότι ο εν πρώτοις ασκηθείς έλεγχος από πλευράς της μάρτυρος δεν διατάχθηκε στο πλαίσιο της επίμαχης ποινικής διαδικασίας, αλλά διενεργήθηκε προγενέστερα επί τη βάσει της γενικής ελεγκτικής αρμοδιότητας που εκ του νόμου απονέμεται στα μέλη της Ε.Δ.ΕΛ., ενώ η μετέπειτα συμμετοχή της σε κλιμάκιο εντεταλμένο για την διενέργεια ελέγχου νομιμότητας των διερευνώμενων συμβάσεων στο πλαίσιο της υπό κρίση προκαταρκτικής εξέτασης δεν ιδρύει απαγόρευση εξετάσεως της ελεγκτή ως μάρτυρα, εφόσον ουδεμία πράξη προς βεβαίωση του εγκλήματος και της ενοχής ή της αθωότητας των υπόπτων ενήργησε, ενώ ούτε συνέταξε ούτε υπέγραψε το σχετικό πόρισμα ελέγχου, αφού απομακρύνθηκε από τον εν λόγω έλεγχο πριν από την ολοκλήρωση αυτού.
Άρειος Πάγος 1822/2023 (Πολ.)
Για τη σύσταση ενεχύρου επί ονομαστικών μετοχών ανώνυμης εταιρείας απαιτείται τήρηση ιδιωτικού εγγράφου και παράδοση των μετοχών στην τράπεζα (ενεχυρούχο δανείστρια). Αναγγελία (γνωστοποίηση) της ενεχύρασης στην εκδότρια των μετοχών ανώνυμη εταιρεία δεν προσαπαιτείται. Το δικαίωμα ψήφου στη γ.σ. (που συνδέεται με τη μετοχή) εξακολουθεί να ανήκει κατ’ αρχήν στον ενεχυραστή, ο οποίος διατηρεί και όλες τις λοιπές οργανωτικές/διοικητικές εξουσίες του.
Αξίωση αδικαιολόγητου πλουτισμού μετά την παραγραφή της αξίωσης αποζημίωσης λόγω αδικοπραξίας. Δεν συνιστά πλουτισμό η ωφέλεια που αποκομίζει ο δράστης της αδικοπραξίας από την παραγραφή της αξιώσεως αποζημίωσης καθ’ εαυτήν.
Μονομερής καθορισμός της τιμής αγοράς από τον αγοραστή, σύμφωνα με συμβατική πρόβλεψη, κατά μη δίκαιο τρόπο. Η καθορισθείσα τιμή δεν δεσμεύει τον πωλητή, αλλά γεννά δικαίωμά του για δικαστικό προσδιορισμό της τιμής (της παροχής του αγοραστή) κατά το άρθρο 371 ΑΚ. Εάν ο άδικος προσδιορισμός της τιμής ήταν προϊόν αντιανταγωνιστικής ενέργειας του αγοραστή, γεννάται μεν στο πρόσωπο του πωλητή αξίωση από αδικοπραξία, όχι όμως και αξίωση αδικαιολόγητου πλουτισμού, δεδομένου ότι ο αγοραστής δεν ωφελήθηκε από τον άδικο (και συνεπώς μη δεσμευτικό) καθορισμό της τιμής εκ μέρους του και οφείλει την παροχή που θα προσδιορίσει το δικαστήριο ως δίκαιη.
Αξιολογικά ουδέτερες πράξεις συμμετοχής: μια οριακή περίπτωση αξιοποίνου
Στην ανθρώπινη δραστηριότητα εμφανίζονται συνεχώς πράξεις που συνδέονται με ένα έγκλημα κατά τρόπο τέτοιο, ώστε εξυπηρετούν την τέλεσή του, πλην όμως διακρίνονται από έναν συνήθη, καθημερινό χαρακτήρα, επαγγελματικό ή μη. Το ερώτημα που τίθεται είναι, αν οι πράξεις αυτές, οι οποίες έχουν γίνει γνωστές ως «αξιολογικά ουδέτερες πράξεις συμμετοχής», πληρούν τις προϋποθέσεις ώστε να τιμωρηθούν ως αξιόποινες πράξεις συνέργειας.
Αποζημίωση λόγω χρήσεως οικογενειακής στέγης κοινής κυριότητας μετά το διαζύγιο
Η αξίωση αποζημίωσης χρήσης της οικογενειακής στέγης, αφενός κατά τη διάρκεια της διάστασης και αφετέρου κατόπιν της λύσεως ή της ακυρώσεως του γάμου ή του συμφώνου συμβιώσεως ή της λύσεως της ελεύθερης ενώσεως, ήτοι ανεξάρτητα από την ειδικότερη νομική θεμελίωσή της, διαπνέεται από τη θεμελιώδη δικαιοηθική αρχή της επιείκειας, όπως επιτάσσουν η διαμορφωθείσα μεταξύ των συζύγων ή των συντρόφων κοινότητα βίου και η ανάγκη εξυπηρετήσεως του συμφέροντος των τέκνων τους, οι οποίες συνιστούν τις rationes legis του άρθρου 1393 ΑΚ.