Στην ανθρώπινη δραστηριότητα εμφανίζονται συνεχώς πράξεις που συνδέονται με ένα έγκλημα κατά τρόπο τέτοιο, ώστε εξυπηρετούν την τέλεσή του, πλην όμως διακρίνονται από έναν συνήθη, καθημερινό χαρακτήρα, επαγγελματικό ή μη. Το ερώτημα που τίθεται είναι, αν οι πράξεις αυτές, οι οποίες έχουν γίνει γνωστές ως «αξιολογικά ουδέτερες πράξεις συμμετοχής», πληρούν τις προϋποθέσεις ώστε να τιμωρηθούν ως αξιόποινες πράξεις συνέργειας. Διαχρονικά, έχουν καταγραφεί επί του θέματος διάφορες απόψεις: αμιγείς υποκειμενικές θεωρίες, οι οποίες αποβλέπουν στον βαθμό του δόλου του δράστη, αντικειμενικές θεωρίες, αλλά και μικτές θεωρίες, που συνεκτιμούν υποκειμενικά και αντικειμενικά μεγέθη. Η παρούσα μελέτη παρουσιάζει τις θέσεις που έχουν υποστηριχθεί για το ζήτημα στη θεωρία και τη νομολογία, τόσο στην ελληνική όσο και στη γερμανική έννομη τάξη, αναδεικνύει τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα αυτών και επιχειρεί να εντοπίσει το καταλληλότερο κριτήριο για την οριοθέτηση του αξιοποίνου.
Δείτε περισσότερα εδώ.