Πράγματα εκτός συναλλαγής είναι και εκείνα που είναι προoρισμένα για την εξυπηρέτηση θρησκευτικού σκοπού. Απαγόρευση κάθε δικαιοπραξίας του κυρίου επί των εν λόγω πραγμάτων, εφόσον αντίκειται στον εξυπηρετούμενο θρησκευτικό σκοπό. Επιτρέπεται, όμως, η μεταβίβαση της κυριότητας ή η κτήση αυτής με έκτακτη χρησικτησία, εφόσον δεν αναιρείται η δημόσια χρήση.

Διατάσσεται η απόδοση των κατασχεθέντων ψηφιακών πειστηρίων, δοθέντος ότι ήδη εξήχθησαν αντίγραφα, με συνέπεια η απόδοσή τους όχι μόνο να μην δυσχεραίνει την εξακρίβωση της αλήθειας ως προς τα διερευνώμενα αδικήματα, αλλά παράλληλα να καθίσταται επιβεβλημένη βάσει της αρχής της αναλογικότητας. Κατά την αντίθετη εισαγγελική πρόταση, δεν είναι δυνατή η άρση της κατάσχεσης δίχως να δημιουργηθούν αποδεικτικές δυσχέρειες.

Η μεταβίβαση της εταιρικής συμμετοχής ομορρύθμου εταίρου συνιστά τροποποίηση της εταιρικής σύμβασης. Στην περίπτωση αυτή, λόγω της αρχής της δημοσιότητας που ισχύει στις προσωπικές εταιρείες, πρέπει να γίνει και τροποποίηση του καταστατικού, στο οποίο θα εμπεριέχονται πλέον οι αληθείς εταίροι με τα αντίστοιχα ποσοστά συμμετοχής τους.

Απορρίπτεται ως ουσία αβάσιμη η προσφυγή του καταδικασθέντος για διαγραφή από το ποινικό του μητρώο ποινής φυλάκισης επιβληθείσας με αμετάκλητη απόφαση και ανασταλείσας επί τριετία, δεδομένης της μη παρελεύσεως ούτε της αρχικής οκταετούς προθεσμίας αλλά ούτε καν του δυνητικά συντετμημένου χρόνου των τεσσάρων ετών που θα μπορούσε να καθοριστεί με εισαγγελική διάταξη, καίτοι η παρέλευση του εν λόγω χρόνου αποτελεί προϋπόθεση για την επιδιωχθείσα διαγραφή.

Στη μελέτη επιχειρείται μια κριτική παρουσίαση των παρεμβάσεων στα άρθρα 33 έως 36 από το νομοθέτη του νέου Ποινικού Κώδικα, οι οποίες έχουν ως κοινή συνισταμένη την έννοια της διαταράξεως της συνειδήσεως. Υποστηρίζεται ότι η παρέμβαση στη διατύπωση του άρθρου 34 ΠΚ έχει θετικό πρόσημο, καθώς απαλλάσσει το ποινικό εννοιολογικό οπλοστάσιο από την περιττή και αρνητικά φορτισμένη έννοια της «νοσηρότητας». Όμοια θετικά κρίνεται και η παρέμβαση στη διατύπωση του άρθρου 36 § 2 ΠΚ, η οποία αίρει τον συνταγματικό προβληματισμό που ήγειρε η προηγούμενη διατύπωσή του. Δεδομένου ότι η θεωρητική κατασκευή της a.l.i.c. συνδέεται πρωτίστως με τη βαθμίδα της νομοτυπικής υπόστασης και δεν συνιστά περίπτωση κατ’ εξαίρεση καταλογισμού πράξεων εις ενοχή, το άρθρο 35 ΠΚ συνιστά αφενός μεν αυθεντική διευκρίνιση των ορίων της αρχής εκτέλεσης στο εκ δόλου έγκλημα, ενώ αφετέρου περιλαμβάνει μια περιττή ρύθμιση για το εξ αμελείας έγκλημα. Το αυθεντικό πεδίο εφαρμογής του περιορίζεται μόνο στα ιδιαίτερα και ιδιόχειρα εγκλήματα. Η προσθήκη όμως της omissio libera in causa στο γράμμα του άρθρου 35 ΠΚ είναι λίαν προβληματική. Οι περιπτώσεις αυτές αντιμετωπίζονται ικανοποιητικά κατά τις γενικές διατάξεις για τη μη γνήσια παράλειψη, καθώς συνιστούν «παράλειψη [τελεσθείσα] δι’ ενεργείας». Τέλος, ομοίως προβληματική υπήρξε η κατάργηση του άρθρου 193 του παλιού Ποινικού Κώδικα.

Ορθώς και αιτιολογημένως καταδικάσθηκε για (πρόσφορη) απόπειρα ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως σε ήρεμη ψυχική κατάσταση ο κατηγορούμενος, ο οποίος, έχοντας αποφασίσει να σκοτώσει τον παθόντα, μετέβη σε καφενείο όπου γνώριζε ότι βρισκόταν ο τελευταίος, προέταξε ένα περίστροφο πλήρες φυσιγγίων, τον σκόπευσε σε ευθεία γραμμή στο ύψος του θώρακα και απόσταση περίπου ενάμισι μέτρου, λέγοντάς του “πούστη θα σε γαμήσω”, πάτησε την σκανδάλη δύο φορές, αλλά δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει τον σκοπό της επίθεσής του, επειδή το περίστροφο για άγνωστους λόγους υπέστη εμπλοκή και το φυσίγγιο δεν πυροδοτήθηκε.