Οι αξιόποινες πράξεις που τελούνται από ανήλικο δράστη ουδέποτε μπορούν να προσλάβουν τον χαρακτήρα κακουργήματος. – Η τέλεση από ανήλικο γενετήσιων πράξεων με ανήλικο που δεν είχε συμπληρώσει τα δώδεκα έτη συνιστά πλημμέλημα. – Εφόσον δεν συντρέχει περίπτωση αναστολής της παραγραφής, τα πλημμελήματα παραγράφονται μετά από πέντε έτη (άρ. 111 παρ. 3 ΠΚ). – Η αναστολή της παραγραφής του εγκλήματος, υπό το καθεστώς ισχύος του πΠΚ και του Ν. 4855/2021, αφορούσε στα εγκλήματα που στρέφονται κατά ανηλίκων, χωρίς η διάκριση σε κακούργημα ή πλημμέλημα να επηρεάζει την εφαρμογή της αναστολής καθεαυτή αλλά μόνο την διάρκειά της· αντιθέτως, η μορφή του άρ. 113 παρ. 4 που ίσχυσε υπό τον νΠΚ μέχρι την τροποποίησή της από τον Ν. 4855/2021 προέβλεπε ότι αναστέλλεται η προθεσμία της παραγραφής μόνο των “κακουργημάτων” που τελούνται εις βάρος ανηλίκου. – Παύει οριστικώς η ποινική δίωξη για το αδίκημα του άρ. 339 παρ. 1 περ. α΄, φερόμενο ως τελεσθέν από ανήλικο δράστη, λόγω παραγραφής που επήλθε κατ’ εφαρμογήν της ευνοϊκότερης διάταξης του άρ. 113 παρ. 4 ΠΚ, η οποία ίσχυσε υπό τον νΠΚ ώς την τροποποίησή της από τον Ν. 4855/2021 και προέβλεπε αναστολή της παραγραφής μέχρι την ενηλικίωση του ανήλικου θύματος μόνον εφόσον επρόκειτο για κακούργημα.

Η αποσπασματική ρύθμιση της ευθύνης από διακινδύνευση στον νόμο ενδέχεται να οδηγήσει σε αξιολογικές αντινομίες ως προς συγκεκριμένες, μη ρυθμιζόμενες νομοθετικά, περιπτώσεις πρόκλησης ζημιών από πηγές κινδύνου. Το εν λόγω ζήτημα, ως αξιολογικό, πρέπει να κρίνεται in concreto, ενώ γενικός κανόνας περί αποκαταστάσεως της ζημίας που προκαλείται αδιακρίτως από κάθε πηγή κινδύνου, ανεξαρτήτως του πταίσματος του κατόχου αυτής, δεν μπορεί να συναχθεί επαγωγικά.

Στην μελέτη εξετάζεται η προβληματική της εξωεδαφικής εφαρμογής του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη κατ’ άρ. 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Στόχος είναι να εξεταστεί η εφαρμογή του κυρίαρχου κριτηρίου της «κατάφωρης αρνησιδικίας». Προς τον σκοπό αυτό, ερευνάται κατ’ αρχάς η πρώιμη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου με σημείο αναφοράς την θεμελιώδη απόφαση Soering κατά Ηνωμένου Βασιλείου, ούτως ώστε να γίνει αντιληπτή η θεωρητική βάση του μηχανισμού εξωεδαφικής εφαρμογής της Σύμβασης. Εν συνεχεία, συστηματοποιείται η νομολογία του ΕΔΔΑ αναφορικά με την εξωεδαφική εφαρμογή του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη, πραγματοποιείται αναγωγή στη ratio εφαρμογής του αυστηρού κριτηρίου της «κατάφωρης αρνησιδικίας» και εξετάζονται οι εναλλακτικές δυνατότητες για μια μεθοδολογικά συνεπή εξωεδαφική εφαρμογή του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη. Τέλος, παρουσιάζεται η ημεδαπή νομολογία αναφορικά με το υπό εξέταση ζήτημα και ερευνάται η σύγκλισή της με την αντίστοιχη νομολογία του Δικαστηρίου του Στρασβούργου.

Η μελέτη πραγματεύεται το ζήτημα της ενδεχόμενης αναλογικής εφαρμογής συναφών διατάξεων του Ν. 4548/2018 επί εξωεταιρικής συμφωνίας μετοχών, που είναι και μέλη του ΔΣ, με αντικείμενο την ενοχική δέσμευσή τους να εκλέξουν συγκεκριμένο πρόσωπo ή πρόσωπα ως μέλος/μέλη του ΔΣ. Αντίστοιχος προβληματισμός ανακύπτει και ως προς το δικαίωμα πληροφόρησης του μετόχου, καθώς και την αίτηση διενέργειας εκτάκτου ελέγχου (όταν αυτά επίσης ρυθμίζονται βάσει εξωεταιρικής συμφωνίας).

Η σύμβαση αντίστροφης χρηματοδοτικής μίσθωσης ενέχει κίνδυνο για τον μεταβιβάζοντα (μισθωτή), καθόσον θέτει εκποδών νομότυπα τον κανόνα της απαγόρευσης συνομολόγησης του “καταπιστευτέου όρου” κατά την ΑΚ 1239, με συνέπεια ο άλλοτε κύριος και μετέπειτα μισθωτής του κινητού ή ακινήτου πράγματος να κινδυνεύει, ύστερα από καταγγελία της μισθωτικής σύμβασης (ακόμη και για μικρή καθυστέρηση καταβολής των οφειλομένων μισθωμάτων), να απωλέσει το πράγμα με την διενέργεια άμεσης αναγκαστικής εκτέλεσης για την απόδοσή του.

Η online έκδοση του τεύχους Μαρτίου του περιοδικού ΧΡΟΝΙΚΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ είναι διαθέσιμη.