Για την ευδοκίμηση του κατ’ άρ. 33 παρ. 1 περ. β΄ του Ν. 4139/2013 αιτήματος περί μη εγγραφής σε απόσπασμα […]

Σε περίπτωση πώλησης ακινήτου, την κυριότητα του οποίου ο πωλητής έχει αποκτήσει με βάση κληρονομική διαδοχή, η βάσιμη αμφισβήτηση του κληρονομικού δικαιώματος από τρίτον (εν προκειμένω μέσω της υποβολής αίτησης δημοσίευσης ιδιόγραφης διαθήκης του κληρονομουμένου), ο οποίος επικαλείται ίδιον κληρονομικό δικαίωμα, συνιστά νομικό ελάττωμα.

Στην περίπτωση κατά την οποία ο φερόμενος ως δράστης αξιόποινης πράξης απεβίωσε προτού κινηθεί εναντίον του η ποινική δίωξη, αλλά […]

Δεύτερη επίδοση διαταγής πληρωμής, που λαμβάνει χώρα μετά την άσκηση ανακοπής, ενεργοποιεί νέα προθεσμία άσκησης ανακοπής μόνο εάν η πρώτη ανακοπή ήταν εκπρόθεσμη. Σε αντίθετη περίπτωση, η μεν δεύτερη ανακοπή απορρίπτεται ως απαράδεκτη, τυχόν δεύτερη επίδοση της διαταγής όμως ενδέχεται να αποβλέπει στην επέλευση διαφορετικών έννομων συνεπειών, όπως π.χ. στην επίδοση νέας επιταγής προς εκτέλεση, και υπό την έννοια αυτή είναι έγκυρη.

Στον Κανονισμό 261/2004 ορίζονται τα μέτρα που υποχρεούται να λάβει ο αερομεταφορέας σε περίπτωση υπεράριθμων κρατήσεων. Μεταξύ αυτών, ως έσχατη λύση, προβλέπεται η άρνηση επιβίβασης ορισμένου επιβάτη και η καταβολή σ’ αυτόν αποζημίωσης. Η οφειλόμενη αποζημίωση, που κατατείνει στην αντιστάθμιση της ταλαιπωρίας του μη επιβιβασθέντος επιβάτη, προσδιορίζεται στον Κανονισμό κατ’ αποκοπήν. Πέραν αυτής, ο ζημιωθείς επιβάτης μπορεί να αξιώσει την αποκατάσταση και της τυχόν περαιτέρω ζημίας του, εκείνης δηλαδή που συνδέεται με την αδυναμία του να μετακινηθεί όπως είχε αρχικά προγραμματίσει.

Στην μελέτη εξετάζεται το ζήτημα της δεσμευτικότητας των διαιτητικών ρητρών που ενσωματώνονται στο καταστατικό προσωπικών και κεφαλαιουχικών εταιριών, τόσο υπό το πρίσμα της νομολογίας, όσο και με άξονα τις ειδικές ρυθμίσεις του Ν. 4072/2012 και του Ν. 4548/2018. Αναλύονται οι κατηγορίες προσώπων που δύνανται να δεσμεύονται από τις ρήτρες αυτές, περιλαμβανομένων μελλοντικών μετόχων/εταίρων και οργάνων διοικήσεως, καθώς και τα όρια της δεσμευτικότητας των εν λόγω ρητρών έναντι τρίτων προσώπων. Στην μελέτη υποστηρίζεται η θέση ότι, υπό τις εγγυήσεις του δικαίου διαιτησίας, η καταστατική διαιτητική ρήτρα μπορεί να λειτουργήσει ως αποτελεσματικός μηχανισμός επιλύσεως εταιρικών διαφορών, ενισχύοντας την ασφάλεια δικαίου και την ευελιξία στις εταιρικές σχέσεις.