Οι δικαστικές αρχές οφείλουν να ενημερώνουν λεπτομερώς τον ύποπτο για την εις βάρος του κατηγορία αναφορικά α) με τα πραγματικά […]

H μελέτη προσεγγίζει ερμηνευτικά τις διατάξεις του δικαίου αναγκαστικής εκτέλεσης που τροποποιήθηκαν με τον ν. 5221/2025. Οι επελθούσες τροποποιήσεις άλλοτε έχουν ως άξονα την αποσυμφόρηση του δικαιοδοτικού μηχανισμού και την οικονομία της διαδικασίας, άλλοτε υποκινούνται από τον σκοπό ενίσχυσης της προστασίας του οφειλέτη, και άλλοτε στοχεύουν στην ορθότερη απονομή της δικαιοσύνης, στην απλοποίηση και ασφάλεια της διαδικασίας.

Η ποινικοποίηση πράξεων κατά της γενετήσιας ελευθερίας πρέπει να αφορά όχι μόνο στην διάπραξη μη συναινετικής, κολπικής ή στοματικής, διείσδυσης […]

Μόνον προδικαστικές έννομες σχέσεις εμπίπτουν στην έννοια του παρεμπίπτοντος ζητήματος, επί του οποίου χωρεί επέκταση του δεδικασμένου βάσει του άρθρου 331 ΚΠολΔ. Το δεδικασμένο απόφασης, η οποία επιδίκασε αμοιβή για υπερσυμβατικές εργασίες, δεν εκτείνεται επί του δικαστικού καθορισμού του χρόνου λήξης σύμβασης παροχής υπηρεσιών, διότι αυτός αποτελεί κρίση περί πραγματικών περιστατικών.

Η μελέτη εξετάζει τα obiter dicta στην νομολογία των πολιτικών δικαστηρίων. Τα obiter dicta είναι παρεμπίπτουσες, πλεοναστικές δικαστικές κρίσεις, οι οποίες, μολονότι διατυπώνονται στις προκείμενες προτάσεις, εν τούτοις δεν αφορούν το κύριο ζήτημα της υπόθεσης και, συνεπώς, δεν επηρεάζουν την έκβαση της δίκης και δεν στηρίζουν το διατακτικό της απόφασης. Διακρίνονται σαφώς από τη ratio decidendi, δηλαδή τις κύριες αιτιολογίες, οι οποίες μετέχοντας της νομικής και ιστορικής αιτίας της απόφασης, στηρίζουν αναγκαία το διατακτικό της, καθώς και ειδικότερα από τις επάλληλες αιτιολογίες, καθεμία από τις οποίες είναι ικανή να στηρίξει αυτοτελώς το διατακτικό. Λόγω της μη δεσμευτικής τους φύσης, τα obiter dicta δεν ασκούν καμία επιρροή στο δικονομικό δίκαιο, λ.χ. δεν παράγουν δεδικασμένο, δεν μπορούν να τύχουν διόρθωσης ή ερμηνείας και δεν δικαιολογούν έννομο συμφέρον για την άσκηση ενδίκων μέσων. Για τον λόγο αυτό, η επιστήμη στέκεται συχνά αρκετά επικριτικά απέναντί τους.

Στην Γνωμοδότηση εξετάζεται το χρονικό σημείο έναρξης της προθεσμίας αποποίησης κληρονομίας κατά την ΑΚ 1847 παρ. 1, καθώς και το ζήτημα της ακύρωσης της πλασματικής αποδοχής της κληρονομίας λόγω πλάνης περί το δίκαιο σύμφωνα με το άρθρο 1857 παρ. 2 ΑΚ. Συγκεκριμένα, αναλύεται: α) η έναρξη της προθεσμίας προς αποποίηση της κληρονομίας στην περίπτωση όπου ο προσωρινά καλούμενος στην κληρονομία δεν γνωρίζει από νομική πλάνη ότι καλείται σε αυτήν και β) η νομική αντιμετώπιση της περίπτωσης κατά την οποία ο καλούμενος στην κληρονομία γνωρίζει μεν ότι καλείται στην κληρονομία, αλλά από πλάνη του περί το δίκαιο αγνοεί την ύπαρξη προθεσμίας προς αποποίηση και τις συνέπειες παρέλευσης άπρακτης της προθεσμίας αυτής, ήτοι την πλασματική αποδοχή της κληρονομίας (ΑΚ 1850 εδ. β΄).