Δημοκρατική κοινωνία δεν νοείται χωρίς κράτος δικαίου και κράτος δικαίου δεν νοείται χωρίς νομοθετική διαμόρφωση συνθηκών χρηστής διεξαγωγής των δικών. Παρά τις σύντονες προσπάθειες της Χώρας μας τα τελευταία χρόνια, εξακολουθούν να επιβιώνουν λείψανα παλαιών αναχρονιστικών διαδικαστικών ρυθμίσεων, οι οποίες ευνοούν απροκάλυπτα το Δημόσιο στις αντιδικίες του με τους ιδιώτες. Ένα απτό παράδειγμα αποτελούν οι διαδικαστικές ρυθμίσεις που προβλέπονται για την οφειλόμενη αποζημίωση σε περίπτωση αυθαίρετης χρήσης δημόσιων κτημάτων.

Η μελέτη επιδιώκει να προσεγγίσει σφαιρικά το ζήτημα των εφευρέσεων εργαζομένων. Αναλύονται οι συναφείς με την προβληματική θεμελιώδεις έννοιες και αρχές (δικαίωμα στην εφεύρεση, αρχή του εφευρέτη, δικαίωμα του εργοδότη στο αποτέλεσμα της εργασίας), οι επιμέρους κρίσιμες νομικές ρυθμίσεις (άρθρο 6 παρ. 4 και 5 ν. 1733/1987, άρθρο 65 ν. 4864/2021), καθώς και τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις που ιδρύονται βάσει αυτών.

Η άρνηση σύναψης σύμβασης λόγω δυσμενούς διάκρισης εκ μέρους παρόχων αγαθών και υπηρεσιών στο ευρύ κοινό στοιχειοθετεί, εν όψει και του ν. 4443/2016, μορφή καταχρηστικής άσκησης της αποφατικής συμβατικής ελευθερίας. Εν τούτοις, σε επίπεδο διεθνούς νομολογίας, πρόσφατες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ δέχονται ότι η εφαρμογή της νομοθεσίας σχετικά με την απαγόρευση των διακρίσεων σε χώρους παροχής αγαθών και υπηρεσιών στο ευρύ κοινό (public accommodations) είναι ενίοτε αντισυνταγματική. Στην μελέτη υποστηρίζεται ότι η νομολογία αυτή είναι προβληματική.

Στην μελέτη εξετάζονται οι έννομες συνέπειες που επέρχονται όταν τρίτο πρόσωπο επιχειρήσει ανεπιτυχώς να μεταβιβάσει την κυριότητα αλλότριου ακινήτου. Η αναμφίβολη μη δεσμευτικότητα της εν λόγω μεταβιβαστικής δικαιοπραξίας για τον πραγματικό κύριο μπορεί να χαρακτηριστεί ειδικότερα είτε ως ακυρότητα, εφόσον το άρθρο 1033 ΑΚ αντιμετωπιστεί ως χειραφετημένο πραγματικό έναντι της ΑΚ 239, είτε ως μετέωρη ισχύς, εφόσον η παρά μη κυρίου απόπειρα μετάθεσης της κυριότητας θεωρηθεί ως απλή υποπερίπτωση διάθεσης παρά μη δικαιούχου.

Αντικείμενο της παρούσας μελέτης είναι η επισκόπηση της Πράξης (Κανονισμού) 2023/2854 για τα Δεδομένα (Data Act), με την οποία θεσπίζεται η δυνατότητα αλλαγής παρόχου νεφοϋπολογιστικών υπηρεσιών (cloud switching). Στο πρώτο μέρος παρουσιάζονται οι κυριότερες προβλέψεις του Κανονισμού, καθώς και οι λόγοι που οδήγησαν στις νέες ρυθμίσεις για την αλλαγή παρόχου νεφοϋπολογιστικών υπηρεσιών. Εν συνεχεία προσδιορίζονται το αντικειμενικό και υποκειμενικό πεδίο εφαρμογής του Κανονισμού, ενώ ιδιαίτερα αναλύεται το κομβικής σημασίας άρθρο 23 αυτού.

Σε αντίθεση με τα δίκαια της ηπειρωτικής Ευρώπης, το αγγλικό δίκαιο δεν διακρίνει μεταξύ «κύριων» και «βοηθητικών» διαδίκων, αλλά αντιμετωπίζει ισότιμα όλους τους συμμετέχοντες στη δίκη, απονέμοντάς τους τις ίδιες διαδικαστικές εξουσίες. Αφορμώμενη από τη συγκριτική αυτή παρατήρηση, η προκείμενη μελέτη ερευνά αν η αυστηρή διάκριση μεταξύ διαδίκων και τρίτων, στη βάση της οποίας είναι δομημένη η ελληνική πολιτική δίκη, ενδεχομένως επισκιάζει υπαρκτά σημεία σύγκλισης μεταξύ των δύο διαδικαστικών θέσεων.