Στην μελέτη υποστηρίζεται και θεμελιώνεται τελολογικά η θέση ότι η διάταξη του άρθρου 300 § 1 ΑΚ δεν θα πρέπει να εφαρμοστεί, όταν ο ζημιώσας με δόλο προκάλεσε την προσβολή εννόμων αγαθών ή προστατευομένων συμφερόντων και εντεύθεν την ζημία του θύματος, στο οποίο απλώς καταλογίζεται αμέλεια ως προς την τήρηση ενός βάρους που θα μπορούσε να αποτρέψει την πρόκληση της ζημίας. Αυτό συμβαίνει πάντοτε, όταν ο ζημιώσας ευθύνεται βάσει του άρθρου 919 ΑΚ ή όταν ευθύνεται για αδικοπραξία τελεσθείσα με δόλο ως προς την παραβίαση διάταξης που αποκοπεί στην προστασία ιδιωτικών αγαθών ή συμφερόντων.

Η online έκδοση του τεύχους Αυγούστου-Σεπτεμβρίου 2026 του περιοδικού ΧΡΟΝΙΚΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ είναι διαθέσιμη.

Σε περίπτωση συνομολόγησης ρήτρας έκπτωσης του εργολάβου από τα συμβατικά του δικαιώματα κατά την ΑΚ 399 δεν επέρχεται αυτόματη απόσβεση των κύριων υποχρεώσεων των μερών προς παροχή με μόνη την μη εκπλήρωση των συμβατικών υποχρεώσεων του εργολάβου· προς τούτο απαιτείται να ασκηθεί και το διαπλαστικό δικαίωμα της υπαναχώρησης από τον εργοδότη.

Στο καταστατικό ανώνυμης εταιρείας (είτε υπό την αρχική του μορφή είτε κατόπιν τροποποίησής του με νόμιμη απόφαση της γ.σ.) μπορεί να περιληφθεί όρος με τον οποίο επιβάλλονται περιορισμοί στην μεταβίβαση των μετοχών. Τεθέντες ήδη, κατά τα ανωτέρω, περιορισμοί αίρονται σε περίπτωση κληρονομικής διαδοχής του μετόχου-κυρίου τους· επέρχεται δηλαδή “απελευθέρωση” δεσμευμένων ήδη μετοχών, χωρίς όμως να επιτρέπεται η πρόβλεψη (για πρώτη φορά) περιορισμού στην διάθεση μη δεσμευμένων μετοχών με όρο διαθήκης.

Οι αγροτικοί συνεταιρισμοί που πωλούν τα γεωργικά ή κτηνοτροφικά προϊόντα των μελών τους θεωρούνται πωλητές αγρότες, χωρίς όμως παράλληλα να θεωρούνται και αγοραστές των προϊόντων των μελών τους που έχουν αναλάβει να διαθέσουν. Σε περίπτωση ζημιογόνου αδικοπρακτικής συμπεριφοράς του αγοραστή των αγροτικών προϊόντων ο αγροτικός συνεταιρισμός καθίσταται αμέσως ζημιωθείς και νομιμοποιείται να ασκήσει αγωγή αποζημίωσης σε βάρος του αγοραστή.

Στην νομολογία υποστηρίχθηκε πρόσφατα η άποψη ότι ο όρος διαθήκης που περιορίζει την εξουσία του κληρονόμου μετοχών να τις διαθέσει σε τρίτους είναι άκυρος. Το κύριο επιχείρημα της άποψης αυτής έγκειται στο ότι από τις διατάξεις του δικαίου της ανώνυμης εταιρίας που αναγνωρίζουν την δυνατότητα του καταστατικού να προβλέπει την έκδοση δεσμευμένων μετοχών, συνάγεται πως μόνον η ίδια η εταιρία έχει την αρμοδιότητα να θέτει περιορισμούς στην μεταβίβασή τους. Με αφορμή την ανωτέρω νομολογία η μελέτη αναλύει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες μπορεί η σύσταση καταπιστεύματος να συναχθεί ερμηνευτικά από την απαγόρευση διαθέσεως που έχει ταχθεί στον κληρονόμο με διαθήκη.