Καταχρηστική άρνηση σύναψης σύμβασης λόγω δυσμενούς διάκρισης κατά την προσφορά αγαθών και υπηρεσιών στο κοινό – Ιδίως η σχέση μεταξύ της ελευθερίας του λόγου και των public accommodation laws μέσα από την αμερικανική νομολογία
Η άρνηση σύναψης σύμβασης λόγω δυσμενούς διάκρισης εκ μέρους παρόχων αγαθών και υπηρεσιών στο ευρύ κοινό στοιχειοθετεί, εν όψει και του ν. 4443/2016, μορφή καταχρηστικής άσκησης της αποφατικής συμβατικής ελευθερίας. Εν τούτοις, σε επίπεδο διεθνούς νομολογίας, πρόσφατες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ δέχονται ότι η εφαρμογή της νομοθεσίας σχετικά με την απαγόρευση των διακρίσεων σε χώρους παροχής αγαθών και υπηρεσιών στο ευρύ κοινό (public accommodations) είναι ενίοτε αντισυνταγματική. Στην μελέτη υποστηρίζεται ότι η νομολογία αυτή είναι προβληματική.
Η παθογένεια της επιχειρούμενης από μη κύριο μεταβιβαστικής δικαιοπραξίας ακινήτου – Νομική φύση και θεραπεία
Στην μελέτη εξετάζονται οι έννομες συνέπειες που επέρχονται όταν τρίτο πρόσωπο επιχειρήσει ανεπιτυχώς να μεταβιβάσει την κυριότητα αλλότριου ακινήτου. Η αναμφίβολη μη δεσμευτικότητα της εν λόγω μεταβιβαστικής δικαιοπραξίας για τον πραγματικό κύριο μπορεί να χαρακτηριστεί ειδικότερα είτε ως ακυρότητα, εφόσον το άρθρο 1033 ΑΚ αντιμετωπιστεί ως χειραφετημένο πραγματικό έναντι της ΑΚ 239, είτε ως μετέωρη ισχύς, εφόσον η παρά μη κυρίου απόπειρα μετάθεσης της κυριότητας θεωρηθεί ως απλή υποπερίπτωση διάθεσης παρά μη δικαιούχου.
Πράξη για τα Δεδομένα (Data Act) και αλλαγή παρόχου νεφοϋπολογιστικών υπηρεσιών (cloud switching): το δίκαιο των συμβάσεων ως ρυθμιστικό μέσο επίτευξης στόχων ανταγωνισμού
Αντικείμενο της παρούσας μελέτης είναι η επισκόπηση της Πράξης (Κανονισμού) 2023/2854 για τα Δεδομένα (Data Act), με την οποία θεσπίζεται η δυνατότητα αλλαγής παρόχου νεφοϋπολογιστικών υπηρεσιών (cloud switching). Στο πρώτο μέρος παρουσιάζονται οι κυριότερες προβλέψεις του Κανονισμού, καθώς και οι λόγοι που οδήγησαν στις νέες ρυθμίσεις για την αλλαγή παρόχου νεφοϋπολογιστικών υπηρεσιών. Εν συνεχεία προσδιορίζονται το αντικειμενικό και υποκειμενικό πεδίο εφαρμογής του Κανονισμού, ενώ ιδιαίτερα αναλύεται το κομβικής σημασίας άρθρο 23 αυτού.
Άρειος Πάγος 402/2025 (Πολ.)
Η παράλειψη εκπαιδευτηρίου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης να πληροφορήσει τους γονείς ανήλικης μαθήτριας για τις επιδόσεις της στις εξετάσεις εισαγωγής στο εν λόγω εκπαιδευτήριο (παρά το σχετικό αίτημά τους) συνιστά αδικοπρακτική συμπεριφορά, θίγουσα το δικαίωμα της προσωπικότητας της μαθήτριας και το δικαίωμα πρόσβασης αυτής στα προσωπικά της δεδομένα. Υποχρέωση του εκπαιδευτηρίου να αποκαταστήσει την περιουσιακή και ηθική βλάβη που προκάλεσε η συμπεριφορά του θεμελιώνεται μόνο έναντι της ανήλικης μαθήτριας.
Άρειος Πάγος 764/2025 (Πολ.)
Σύμβαση πώλησης αγαθών, η οποία δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική βούληση των συμβαλλόμενων μερών, αλλά υποκρύπτει χρηματοδότηση του «αγοραστή», είναι άκυρη ως εικονική, ενώ η καλυπτόμενη χρηματοδοτική σύμβαση είναι κατ’ αρχήν έγκυρη. Στον ισχυρισμό περί εικονικότητας εμπεριέχεται και το στοιχείο ότι κατά τον χρόνο κατάρτισης της επίμαχης σύμβασης όλοι οι συμβαλλόμενοι τελούσαν εν γνώσει της εικονικότητας.
Άρειος Πάγος 73/2025 (Πολ.)
Η έννοια της εγκατάλειψης ως κλονιστικού γεγονότος που θεμελιώνει δικαιώμα διάζευξης. Εγκατάλειψη συνιστά και η αποπομπή του συζύγου από την συζυγική εστία· αντιθέτως, δεν υφίσταται εγκατάλειψη όταν υπάρχει εύλογη αιτία διακοπής της έγγαμης συμβίωσης.