Άρειος Πάγος 197/2024 (Ποιν.)

Ανθρωποκτονία εξ αμελείας διά παραλείψεως (εργατικό ατύχημα). Περιεχόμενο κλητηρίου θεσπίσματος.

Με την διάταξη του άρ. 15 νΠΚ επιφυλάσσεται επιεικέστερη ποινική μεταχείριση του κατηγορουμένου, σε σχέση με την αντίστοιχη του πΠΚ, αφού προβλέπεται δυνητικά η επιβολή μειωμένης ποινής επί εγκλημάτων που τελούνται διά παραλείψεως. – Ποιο είναι το περιεχόμενο ενός έγκυρου κλητηρίου θεσπίσματος, με το οποίο αποδίδεται στον κατηγορούμενο το έγκλημα της ανθρωποκτονίας εξ αμελείας διά παραλείψεως. – Όταν η ιδιαίτερη νομική υποχρέωση προκύπτει από την ιδιότητα του υπαιτίου, η επικινδυνότητα του επαγγέλματος ή της εργασίας του οποίου επιβάλλει, ως εκ της φύσεώς της, την λήψη μέτρων προς αποτροπή του αξιοποίνου αποτελέσματος, δεν είναι αναγκαία η αναφορά επιτακτικού κανόνα δικαίου από τον οποίο να πηγάζει η ιδιαίτερη νομική υποχρέωση προς παρεμπόδιση του αποτελέσματος. – Από ποιες ρυθμίσεις προβλέπεται το αναγκαίο περιεχόμενο του κλητηρίου θεσπίσματος. – Αν δεν περιέχονται στο κλητήριο θέσπισμα τα στοιχεία που απαιτούνται για την θεμελίωση του εγκλήματος της ανθρωποκτονίας εξ αμελείας διά παραλείψεως από κατηγορούμενο ο οποίος είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να ενεργήσει, τόσο το κλητήριο θέσπισμα όσο και η κλήτευση του κατηγορουμένου στο ακροατήριο είναι άκυρα· η προκαλούμενη, στην περίπτωση αυτή, ακυρότητα είναι σχετική και αφορά σε πράξη προπαρασκευαστική της διαδικασίας. – Αναιρείται, λόγω εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής των άρ. 15, 112 και 113 ΠΚ και λόγω υπερβάσεως εξουσίας, η προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία κρίθηκε ως άκυρο το επιδοθέν στην κατηγορουμένη κλητήριο θέσπισμα, δεν ανεστάλη η κύρια διαδικασία, και στην συνέχεια, λόγω μη αναστολής της πενταετούς παραγραφής, έπαυσε οριστικά η ασκηθείσα ποινική δίωξη για ανθρωποκτονία εξ αμελείας, διότι στο κλητήριο θέσπισμα δεν απαιτείτο να αναφέρεται επιτακτικός κανόνας δικαίου, αφού προσδιορίζεται, εκτός των λοιπών στοιχείων της κατηγορίας, η έννομη σχέση από την οποία πηγάζει η ιδιαίτερη νομική υποχρέωση της κατηγορουμένης να παρεμποδίσει το αποτέλεσμα του θανάτου εργαζομένου στο έργο από ηλεκτροπληξία, ήτοι η διττή ιδιότητά της ως μηχανικού και κυρίως ως ορισθείσας τεχνικού ασφαλείας της εργολάβου- αναδόχου, με αποτέλεσμα να υφίσταται η υποχρέωσή της για αποτροπή οποιουδήποτε κινδύνου από ηλεκτροπληξία στον χώρο κατασκευής του έργου, δεδομένου ότι φέρει την ευθύνη για την λήψη των αναγκαίων μέτρων και την καθοδήγηση προς τον συγκεκριμένο εργαζόμενο αναφορικά με τα απαιτούμενα μέτρα ασφαλείας, ως εκ της φύσεως και της επικινδυνότητας των εργασιών στο εν λόγω έργο, έχοντας καταστεί εγγυητής ασφαλείας του εννόμου αγαθού της σωματικής ακεραιότητας και της ζωής των εργαζομένων στο έργο.

Διαβάστε περισσότερα στο poinikachronika.gr και στην Π.Ν. Σάκκουλας Library.