Η δικονομική αντιμετώπιση παραβάσεων του τεκμηρίου αθωότητας στην ευρωπαϊκή έννομη τάξη

Η Οδηγία (ΕΕ) 2016/343 απαιτεί από τα κράτη-μέλη να προβλέψουν πρόσφορα και αποτελεσματικά μέσα θεραπείας/αποκατάστασης για τις προσβολές του τεκμηρίου αθωότητας, τα οποία, ωστόσο, δεν εξειδικεύονται σε αυτή. Ιδίως στις περιπτώσεις δημοσίων αναφορών στην ενοχή προσώπου, οι οποίες παραβιάζουν το τεκμήριο της αθωότητας, επειδή προδικάζουν την καταδίκη του, ανακύπτει το ζήτημα αν τα κατάλληλα και αποτελεσματικά μέσα θεραπείας μπορούν να αναζητηθούν και εκτός της συγκεκριμένης ποινικής διαδικασίας (λ.χ. διά της προβλέψεως μιας ειδικής αγωγής αποζημιώσεως) και, περαιτέρω, αν οι τυχόν ενδοδιαδικαστικές λύσεις οφείλουν να αναπτύσσουν τις έννομες συνέπειές τους στο πεδίο του ουσιαστικού ή/και του δικονομικού ποινικού δικαίου. Στην μελέτη παρουσιάζονται κριτικά τα μέσα αποκατάστασης τέτοιων προσβολών του τεκμηρίου αθωότητας που έχουν προταθεί ή/και υιοθετηθεί στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επισημαίνεται η ανεπαρκής ενσωμάτωση της Οδηγίας στο ελληνικό δίκαιο και προτείνεται μια λύση de lege lata, η οποία ανάγεται μεν στο αντιπαραθετικό αγγλοσαξωνικό δικονομικό μοντέλο (στο οποίο γίνεται δεκτό ένα δικονομικό κώλυμα λόγω κατάχρησης διαδικασίας), αλλά μεταφέρεται στο ελληνικό δικονομικό σύστημα διά της κατάλληλης ερμηνείας του μηχανισμού των ακυροτήτων του ΚΠΔ υπό το φως της ΕΣΔΑ και της Οδηγίας.

Διαβάστε περισσότερα στην Π.Ν. Σάκκουλας Library.