Στη γνωμοδότηση αναλύεται το ζήτημα, αν η εγγύηση που παρέχεται για την εξασφάλιση ορισμένης συμβατικής αξιώσεως δύναται να επεκταθεί, χωρίς ρητή προς την κατεύθυνση αυτή συμφωνία, και στις νόμιμες αξιώσεις του δανειστή, οι οποίες κατά περίπτωση γεννώνται συνεπεία της ακυρότητας της συμβάσεως, εφόσον στην πράξη αυτή λειτούργησε. Ο συγγραφέας δίδει αρνητική απάντηση, βασιζόμενος σε ερμηνεία των όρων της τεθείσας υπόψιν του συμβάσεως, αλλά και επικαλούμενος ευρύτερα συστηματικά επιχειρήματα, αντλούμενα από το υποσύστημα των άρθρων 847 επ. ΑΚ.
Δείτε περισσότερα εδώ.