Η αρχή της δέουσας και αναλογικής αμοιβής, που εισήχθη στο ελληνικό δίκαιο ως διάταξη αναγκαστικού δικαίου, στοχεύει στην προστασία των δημιουργών, αλλά και των ερμηνευτών/εκτελεστών, μέσω της εξασφάλισης της συμμετοχής τους στα κέρδη από την εκμετάλλευση των έργων ή ερμηνειών τους, καθώς επίσης και στην εξισορρόπηση των αντίθετων συμφερόντων των δημιουργών/ερμηνευτών και των αντισυμβαλλομένων τους. Στην μελέτη επιχειρείται μία προσέγγιση των αόριστων εννοιών της «δέουσας» και «αναλογικής» αμοιβής και ανάλυση των κριτηρίων που εφαρμόζονται για τον προσδιορισμό τους.