Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Πατρών 640/2023

Υφ’ όρον απόλυση. Τρόπος διαπίστωσης του ποσοστού αναπηρίας του κρατουμένου. Διαχρονικό δίκαιο.

Το ποσοστό αναπηρίας του καταδίκου δεν υπολογίζεται ως συνολικό άθροισμα περισσοτέρων της μίας διαφορετικών παθήσεων, ιδίως μάλιστα όταν µία από αυτές είναι πνευματική ή ψυχική και ο κατάδικος µε την λήψη της απαιτούμενης φαρμακευτικής ή άλλης αγωγής έχει επαρκή δυνατότητα αυτοεξυπηρέτησης και διατηρεί ακέραιες τις σωματικές δυνάμεις του, ή ακόμη όταν η ψυχική πάθηση δεν προϋπήρχε της έκτισης της ποινής, αλλά οφείλεται στον εγκλεισμό του στην φυλακή. Γίνεται δεκτή η αίτηση για υφ’ όρον απόλυση του κρατουμένου, επειδή πληρούνται οι προϋποθέσεις του νόμου, και ιδίως εφόσον το ποσοστό αναπηρίας ύψους 67% προέρχεται μόνον από ψυχιατρική πάθηση. Κατά την αντίθετη εισαγγελική πρόταση, ανεξαρτήτως του χρόνου τελέσεως των αξιοποίνων πράξεων, προκειμένου να χορηγηθεί στον κρατούμενο υφ’ όρον απόλυση, η διακρίβωση της νόσου του πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στον ισχύοντα Ποινικό Κώδικα, δηλαδή με γνωμάτευση δύο ιατρών δημόσιου νοσοκομείου, επειδή το διαφοροποιούμενο δεύτερο (οιονεί τεχνικό) τμήμα καθεμιάς από τις δύο διατάξεις που διεκδικούν εφαρμογή (άρ. 105 παρ. 7 και 110 παρ. 4 πΠΚ, και άρ. 105Β παρ. 4 και 105 παρ. 2 νΠΚ) δεν επιδέχεται αξιολόγηση ως ευμενέστερο ή δυσμενέστερο για τον κρατούμενο, αλλά συναρτάται απλώς με την ύπαρξη αξιόπιστων φορέων που η Πολιτεία κάθε εποχή διαθέτει για να πιστοποιούνται οι αναπηρίες των κρατουμένων. Κατά την εισαγγελική πρόταση, η αίτηση για υφ’ όρον απόλυση του κρατουμένου πρέπει να απορριφθεί ως νόμω αβάσιμη, επειδή ο τελευταίος προσκόμισε, για την διάγνωση του ποσοστού αναπηρίας του, πιστοποίηση αναπηρίας της Πρωτοβάθμιας Επιτροπής ΚΕ.Π.Α. και όχι γνωμάτευση δύο ιατρών δημοσίου νοσοκομείου, όπως απαιτείται.

Δείτε περισσότερα εδώ.