Συμβούλιο Εφετών Εύβοιας 10/2026

Υφ’ όρον απόλυση. Διαχρονικό δίκαιο.

Η διάταξη του άρ. 106 παρ. 1 νΠΚ τόσο στην αρχική της μορφή (Ν. 4619/2019) όσο και μετά την τροποποίησή της με τον Ν. 4855/2021 είναι ευμενέστερη για τον καταδικασθέντα σε σχέση με την αντίστοιχη μορφή της μετά την τροποποίησή της με τον Ν. 5090/2024. – Μοναδική ουσιαστική προϋπόθεση για την χορήγηση της υφ’ όρον απόλυσης, μέχρι την έναρξη ισχύος του Ν. 5090/2024, είναι η “καλή διαγωγή” του κρατουμένου κατά τον χρόνο εκτίσεως της ποινής του. – Εφόσον διαπιστωθεί η συνδρομή “καλής διαγωγής” του κρατουμένου από το δικαστικό συμβούλιο, η χορήγηση της υφ’ όρον απόλυσης είναι υποχρεωτική. – Κατ’ εξαίρεσιν το δικαστικό συμβούλιο μπορεί να κρίνει, κατόπιν ειδικής αιτιολογίας, ότι η διαγωγή του κρατουμένου κατά την διάρκεια εκτίσεως της ποινής του καθιστά αναγκαία την συνέχιση της κράτησής του, προκειμένου να αποτραπεί από αυτόν η τέλεση νέων αξιόποινων πράξεων. –  Γίνεται δεκτή η έφεση της κρατουμένης, καταδικασθείσας σε συνολική ποινή καθείρξεως 42 ετών και 21 μηνών (με εκτιτέα 20 έτη), κατά του βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Βοιωτίας περί (μη) χορηγήσεως σε αυτήν υφ’ όρον απόλυσης, αφού α) έχει εκτίσει την προβλεπόμενη κατ’ άρ. 105B ΠΚ ποινή, β) οι επιβληθείσες σε αυτήν ποινές έχουν διαγραφεί (άρ. 69 του Ν. 2776/1999), γ) δεν της έχουν επιβληθεί πειθαρχικές ποινές για χρονικό διάστημα ενάμιση έτους, και δ) οι σε βάρος της εγκλήσεις από συγκρατούμενές της δεν έχουν εκδικαστεί.

Διαβάστε περισσότερα στην Π.Ν. Σάκκουλας Library.