H κατά την εφαρμογή των κανόνων δικαίου διαμόρφωση της μείζονος και της ελάσσονος προτάσεως του δικανικού συλλογισμού από το δικαστήριο

Αντικείμενο της μελέτης είναι η ιδιαιτερότητα του δικανικού συλλογισμού και ο ανταποκρινόμενος σ’ αυτήν την ιδιαιτερότητα τρόπος διαμόρφωσης της μείζονος και ελάσσονος προτάσεως αυτού. Όπως κάθε συλλογισμός, έτσι και ο δικανικός, στηρίζεται αναγκαίως σε κάποια δεδομένα. Τα στηρίζοντα την δικανική κρίση δεδομένα είναι α) τα τιθέμενα από τον προσφεύγοντα στη Δικαιοσύνη πραγματικά δεδομένα, τα οποία αυτός επικαλείται, αιτούμενος την παροχή έννομης προστασίας και β) ο κατά την κρίση του Δικαστηρίου εφαρμοστέος κανόνας. Το κρίσιμο ερώτημα, το οποίο φαίνεται να προσπερνά η νομική πράξη στη Χώρα μας, είναι αν τα εν λόγω δεδομένα (νομικά και πραγματικά) είναι καθ’ αυτά πρόσφορα (χωρίς οποιαδήποτε επεξεργασία τους από το Δικαστήριο) να συγκροτήσουν την μείζονα και την ελάσσονα αντίστοιχα πρόταση του δικανικού συλλογισμού. Αφετηρία της έρευνας αυτής είναι οι ακόλουθες καίριας σημασίας διαπιστώσεις: (i) ότι οι κανόνες δικαίου είναι διατυπωμένοι με την γενικότητα και αφαίρεση που επιβάλλει ο προορισμός τους να εφαρμόζονται για έναν άδηλο αριθμό περιπτώσεων στο μέλλον, οι οποίες, προδήλως, δεν είναι δεκτικές ακριβούς πρόβλεψης στο εμπεριέχον τον κανόνα δικαίου κανονιστικό κείμενο, (ii) ότι το κρίσιμο περιεχόμενο των κατά την κρίση του Δικαστηρίου εφαρμοστέων κανόνων είναι εκείνο που ισχύει κατά τον χρόνο εφαρμογής τους από το Δικαστήριο, λαμβανομένων υπόψη των συντρεχουσών τότε συνθηκών και περιστάσεων και (iii) ότι η κατά τους δικονομικούς κανόνες απόδειξη των πραγματικών δεδομένων που επικαλείται ο αιτούμενος την παροχή δικαστικής προστασίας διάδικος δεν τα καθιστά (αφ’ εαυτών) δεκτικά υπαγωγής στον εφαρμοστέον κανόνα δικαίου.

Διαβάστε περισσότερα στo poinikachronika.gr και στην Π.Ν. Σάκκουλας Library.