Αδικοπραξία με δόλο και συντρέχον πταίσμα του ζημιωθέντος

Στην μελέτη υποστηρίζεται και θεμελιώνεται τελολογικά η θέση ότι η διάταξη του άρθρου 300 § 1 ΑΚ δεν θα πρέπει να εφαρμοστεί, όταν ο ζημιώσας με δόλο προκάλεσε την προσβολή εννόμων αγαθών ή προστατευομένων συμφερόντων και εντεύθεν την ζημία του θύματος, στο οποίο απλώς καταλογίζεται αμέλεια ως προς την τήρηση ενός βάρους που θα μπορούσε να αποτρέψει την πρόκληση της ζημίας. Αυτό συμβαίνει πάντοτε, όταν ο ζημιώσας ευθύνεται βάσει του άρθρου 919 ΑΚ ή όταν ευθύνεται για αδικοπραξία τελεσθείσα με δόλο ως προς την παραβίαση διάταξης που αποκοπεί στην προστασία ιδιωτικών αγαθών ή συμφερόντων. Συγκεκριμένα καταδεικνύεται ότι στις περιπτώσεις όπου η ζημία προκαλείται από αδικοπρακτική συμπεριφορά του ζημιώσαντος που ενήργησε με δόλο, η εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 300 § 1 ΑΚ, εάν στην ζημία συνέβαλε εξ αμελείας και το θύμα, προβάλλει ως αξιολογική αντινομία, για την άρση της οποίας μεθοδολογικά προκρίνεται η τελολογική συστολή της εν λόγω διατάξεως ως προς το πεδίο εφαρμογής της.

Διαβάστε περισσότερα στην Π.Ν. Σάκκουλας Library.