Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Πατρών 723/2023

Παραβίαση κανόνων οικοδομικής. Χρόνος τέλεσης και χρόνος έναρξης της παραγραφής.

Χρόνος τέλεσης ενός εγκλήματος γενικώς, κατ’ άρ. 17 ΠΚ, είναι εκείνος κατά τον οποίο πραγματώθηκε η αξιόποινη συμπεριφορά, ανεξάρτητα από τον χρόνο κατά τον οποίο επήλθε το αποτέλεσμα. Υπό την ισχύ του πΠΚ, και πριν από την αντικατάσταση του άρ. 286 με το άρ. 20 παρ. 4 του Ν. 2331/1995, ο χρόνος παραγραφής όλων των παραλλαγών του αδικήματος της παραβίασης κανόνων οικοδομικής άρχιζε από τον χρόνο τέλεσης της πράξης, δηλαδή από τον χρόνο ενέργειας του δράστη. Στο άρ. 286 πΠΚ μετά την αντικατάστασή του με το άρ. 20 παρ. 4 του Ν. 2331/1995, όπως και στο άρ. 286 παρ. 3 νΠΚ, ρητώς ορίζεται ότι ο χρόνος παραγραφής των κακουργηματικών περιπτώσεων (άρ. 286 παρ. 1 στοιχ. β΄ και γ΄ νΠΚ) της επέλευσης βαριάς σωματικής βλάβης ή θανάτου ανθρώπου αρχίζει από την επέλευση του αποτελέσματος αυτού· το ίδιο όμως δεν ισχύει για την πλημμεληματική περίπτωση του άρ. 286 παρ. 1 στοιχ. α΄ νΠΚ, κατά την οποία τιμωρείται με φυλάκιση η παραβίαση των οικοδομικών κανόνων, αν εξ αυτής υφίσταται απλώς κίνδυνος για άνθρωπο, οπότε το πλημμέλημα αυτό παραγράφεται, κατά το άρ. 111 παρ. 3 ΠΚ, μετά την παρέλευση πενταετίας από την ενέργεια του δράστη να παραβιάσει τους οικοδομικούς κανόνες και όχι από την χρονική στιγμή του αποτελέσματος της παραβίασης, ήτοι της επελεύσεως του κινδύνου ανθρώπου ως ίσχυε με την προγενέστερη διάταξη. Παύει οριστικά η ποινική δίωξη εις βάρος των κατηγορουμένων για παραβίαση κανόνων οικοδομικής που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο ανθρώπου, λόγω παραγραφής της πράξης, εφόσον έχει παρέλθει διάστημα μεγαλύτερο της πενταετίας από τον χρόνο έναρξης της παραγραφής, ο οποίος είναι, κατά την εφαρμοζόμενη εν προκειμένω διάταξη του πΠΚ, εκείνος της ενέργειας του δράστη και όχι της επέλευσης του αποτελέσματος.

Δείτε περισσότερα εδώ.