Η οριοθέτηση της γενετήσιας πράξης – Μεταξύ θεωρίας και νομολογίας, φιλελεύθερων αρχών και ποινικού λαϊκισμού

Η βασική για τη θεμελίωση του αξιοποίνου σοβαρών εγκλημάτων έννοια της γενετήσιας πράξης βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με δύο τάσεις διεύρυνσής της: Η μία ακολουθείται από τη νομολογία, η οποία, εμμένουσα σταθερά στον παλιό ορισμό της ασελγούς πράξης, υπάγει στην έννοια ερωτικές πράξεις δυσανάλογης σημασίας και βαρύτητας· η άλλη υποστηρίζεται από μεγάλη μερίδα της θεωρίας, η οποία, συγχέοντας τη γενετήσια διέγερση με το κίνητρο που την προκαλεί, αρνείται το ηδονιστικό στοιχείο ως προϋπόθεση της γενετήσιας πράξης. Και οι δύο αυτές τάσεις, οι οποίες επικαλούνται την ανάγκη αυξημένης προστασίας της γενετήσιας αυτοδιάθεσης, δεν είναι ορθές. Ούτε με τον νομοθετικό ορισμό της γενετήσιας πράξης εναρμονίζονται ούτε στα κοινωνικά δεδομένα ανταποκρίνονται ούτε με τη γλώσσα με την οποία επικοινωνούμε συμφωνούν, η οποία αποδίδει τη σεξουαλική ζωή των ανθρώπων και τα μεγέθη προσβολής της. Η υποστηριζόμενη ανάγκη προστασίας των θυμάτων του σεξουαλικού εγκλήματος, στον βαθμό που δεν βρίσκει νομιμοποιητική βάση στις αρχές της μεθοδολογίας και στη δογματική του ποινικού δικαίου, υπηρετεί έναν επικίνδυνο για τις φιλελεύθερες αρχές του κράτους δικαίου ποινικό λαϊκισμό.

Δείτε περισσότερα εδώ.