Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΦΩΡΟΥ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ

Ο θεσμός του αυτοφώρου αδικήματος αποτελεί διαχρονικά ένα δογματικό μέγεθος με μείζονα θεωρητική όπως και πρακτική σημασία. Βασικό του γνώρισμα συνιστά ο αποδεικτικά ξεκάθαρος χαρακτήρας του συνόλου των δομικών στοιχείων που συναπαρτίζουν την κρίσιμη αξιόποινη συμπεριφορά, με την προφάνεια αυτή των αποδεικτικών δεδομένων να συγκροτεί και την απαραίτητη δικαιοπολιτική βάση για τη δικαιολόγηση της πληθώρας των δικονομικών αποκλίσεων κατά την πορεία διαχείρισης της επ’ αυτοφώρω καταλαμβανόμενης άδικης πράξης, όπως και τη συνακόλουθη συρρίκνωση της υπερασπιστικής θέσης του κατηγορουμένου, συνθήκες με τις οποίες ο θεσμός αυτός σταθερά συνδέεται. Στο πλαίσιο του παρόντος πονήματος σκιαγραφείται η έννοια του αυτοφώρου αδικήματος, αναλύοντας τους όρους και τις προϋποθέσεις υποστασιοποίησης του μορφώματος αυτού στο περίγραμμα του άρθρου 242 ΚΠΔ. Η ανάδειξη των μερικότερων ζητημάτων που σχετικώς ανακύπτουν, όπως και η λεπτομερής παράθεση των ποικίλων εκφάνσεων της αυτόφωρης αξιόποινης συμπεριφοράς σε διαχρονικό επίπεδο, καταλαμβάνουν κεντρική θέση. Ειδική αναφορά λαμβάνει χώρα επίσης και στην εμφάνιση του αυτοφώρου στα όρια επιλεγμένων ειδικών ποινικών νόμων.